|

سهم «من» و «ما»

اميرحسين علم‌الهدي منتقد سينما

در اين هياهوي نامزد شدن خيل عظيم کارگزاران کشور با تمام سوابق اجرايي، قانون‌گذاري، آموزشي و مذمت سياستگذاري‌هاي چندسال گذشته دولت و خود را مبرا کردن از افعال قوه‌مجريه و تعيين نکردن سهم خودشان در رسيدن به اين وضعيت ـ چه با کناره‌گيري از مسووليت، چه با سکوت، و چه با عدم انجام کار در حيطه وظايفشان ـ از يک سو و از ديگر سو، سخنان رئيس محترم جمهوري درخصوص مانع‌تراشي برخي افراد و گروه‌ها براي خدمات‌رساني دولت و مقصر جلوه دادن همه در به‌وجود آمدن اين وضع بجز خود دولت، به‌نظر مي‌رسد نکته‌اي که در اين ميان مغفول مانده است، نقش و عملکرد خود «من» و «ما» در رسيدن به مسایل مختلف که حاصل تصميمات نامناسب و اشتباه فردي يا جمعي بوده است، مي‌باشد. اگر دقت کرده باشيد چه در ميان مردم عادي، اعم از کسبه، کارمند، راننده، کارگر، خانه‌دار، معلم و... و چه مسوولان دولتي و غيردولتي و خصوصي، وقتي از ايشان سوال مي‌شود که چرا به اين وضع مبتلا شده‌ايم، شاه‌بيت جملاتمان اين است: «کارشان را بلد نيستند!» خب اين امر بديهي است که اين اتفاقات ناخوشایند به‌دلیل تصميماتی است که اتخاذ شده اما چند درصد از «من» و «ما» توانسته‌ايم کار خودمان را درست انجام بدهيم که حال، خود را در رسيدن به چنين وضعيتی «مبرا» مي‌دانيم؟ در واقع، تصميمات کلان اقتصادي و سياسي و... اگر اشتباه باشند تاثيرگذاري‌شان همانند حکايت همان خشت اولي است که بنايش را اگر کج بگذاریم تا ثريا ديوارش کج مي‌رود! و يا مسووليت مديران کلان مملکت قطعا قابل قياس نيست با مسووليت يک کارگر و يا يک راننده! اما منظورم ريشه دوانيدن فرهنگ نامناسبی است که هيچ‌کس حاضر نيست مسووليت خودش را به هر ميزان سهمي که در رسيدن به اين وضعيت دارد قبول کند و اکثر اوقات، وقتي اين فرهنگ، همه‌گير مي‌شود اين تصور ايجاد می‌شود که مقصر اين شرایط‌ها يا از خارج آمده‌اند و يا از کرات ديگر و لابد «من» و «ما» تافته جدابافته‌اي هستيم. «من» و «ما» حاضر نيستيم بپذيريم چنانچه تصدي هر مسووليتي را عهده‌دار شديم، به‌دلیل اشتباهات خردوکلان سياست‌گذاران و کشور، مجاز نيستيم کار درستي را که از دستمان برمي‌آيد «درست انجام ندهيم.»
«من راننده»، «من کارگر»، «من معلم» در حد بضاعت و «من مدير»، «من مديرکل»، «من معاون وزير»، «من وزير»، «من نماينده مجلس»، «من فرماندار»، «من استاندار» و... در حد حيطه مسووليت و حداکثر توان خود بايد سرلوحه قرار دادن فرهنگ «مملکت خراب است من چي‌کاره‌ام» را از خود دور نماييم و فرمايش امام راحل و عزيزمان را سرلوحه رفتارهايمان قرار دهيم که به زيبايي بيان کردند که: «هرکس در هر مقامي هست اگر آنجا را درست کند مملکت درست مي‌گردد.» پس «من راننده» رانندگي‌ام را درست انجام دهم، «من معلم» تدريس را مهم‌ترين فعاليت بدانم، «من مدير» اداره تحت امرم را به روش‌هاي صحيح اداره کنم، «من وزير» فعاليت‌هاي وزارتخانه‌ام را به شکل اصولي پيش ببرم، «من فيلمساز» فيلم خود را با بالاترين استانداردهاي ممکن بسازم، «من خبرنگار» خبرم را درست تهيه و مخابره کنم «و هر کسي در هر جايگاهي، اهميت کار خود را بداند. در اين صورت است که حرکت کشور، سمت‌وسوي بهتري مي‌يابد و نارسايي‌ها به‌تدريج اصلاح مي‌گردد.» حال جاي اين سوال باقي است که سهم هريک از ما در رسيدن به اين وضعيت مطلوب چقدر است؟ سهم من يکي با وجود بضاعت اندکي که دارم کم نيست، شما را نمي‌دانم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.