|

خداحافظی

گری‌ای. هولند . ترجمه: هادی عظیمی

متوجه شدم که با وجود صدای ناهنجار نبرد، نزدیک درِ سنگر مخابرات مخفی شده و در حال پوشیدن شلوارک سبز ارتشی است و پوتین‌هایش را بدون جوراب پا می‌کند. اولین حمله او را تکان داده بود و از خواب آرام به کابوسی کاملا هوشیار انداخته بود. تقلا می‌کرد تا در آن تاریکی هرچه را می‌توانست بردارد. نزدیکش پناه گرفتم که موشک‌ها و خمپاره‌ها آسمان نیمه‌شب را روشن کردند و زمینِ گِلی را در هم ‌دریدند. هر دو طرف نبرد، یک‌دفعه به منطقه‌ای که در آن‌گیر کرده بودیم یورش آورده بودند و خط سنگر ما تبدیل شده بود به منطقه آشفته تیراندازی که در آن مردان مستاصل با مردان مستاصل دیگر تا حد مرگ می‌جنگیدند.
فریاد زدم: «دکتر! اونجا‌ داری چه غلطی می‌کنی؟ می‌خوای تیر بخوری؟ به نفعته تو سنگر مجروحین پناه بگیری.» یک تکه بزرگ از نارنجک با شدت به کیسه شنی که سعی می‌کرد خودش را بالای سر دکتر نگه دارد، برخورد کرد. تکه‌های بزرگ گِل قرمز روی یک طرف صورتش پخش شد. عقب کشید و خودش را جمع کرد: «منتظر یه تماسم. می‌خوام با آمبولانس برم به خط سنگرها.» نگاهی به آمبولانس‌اش انداختم، جیپی بود که با کرباس پوشیده شده بود و کنار ماشین، صلیب‌سرخ، رحمت و امان مثل یک خال هدف نقاشی شده بودند. جعبه کمک‌های پزشکی ساده‌اش کنار صندلی راننده خم شده بود. دستگیره‌های برانکارد از پشت ماشین بیرون زده بودند. یک موشک در همان نزدیکی منفجر شد و نیمرخ آمبولانس را که مثل اردکی سر جایش بی‌حرکت بود، روشن کرد. سر دکتر بیشتر بین پاهایش فرو رفت. گفتم: «اما دشمن داره مثل مور و ملخ می‌ریزه اونجا. اونجا رفتن خودکشیه.» بدون اینکه به من نگاه کند چشم‌هایش را بالا آورد، سعی کرد گلویش را صاف کند و گفت: «آره»، بعد با صدای خشن زیر لب گفت: «می‌دونم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.