|

مادر

سیروس ابراهیم‌زاده

«سرهنگ ابوالحسن وقاری» در سن بالای هفتاد و هفت تنها زندگی می‌کرد. در خانه‌ای دنگال واقع در انتهای کوچه میرزا محمود وزیر نرسیده به امامزاده یحیی (بخشی از کوچه‌باغ‌های خاطرات راقم جان سالم به‌در برده از روزگاران سخت این سطور! )... «جناب سرهنگ» را در واقع کس و کارش تنها گذاشته بودند به دلیل سخت‌گیری‌های جانفرسای نظامی‌گری و پایبندی‌اش به «منضبط بودن»عهد بوقی به اصطلاح ناموسی و عرق بوی ناگرفته خشکه مقدسی. هر دو دختر دسته گل خود را از ادامه تحصیل دانشگاهی قدغن فرمود که مبادا مثلا پسر دانشجویی نگاه «بد» به روی ماه‌شان بیندازد و همسر نجیب و مهربان خود را در منگنه دستورهای به‌شدت لازم‌الاجرا دق‌کش ساخت. تنها پسرش را هم مورد غضب قرار داد به جرم اینکه با دختری ازدواج کرده که از لباس‌های گل و گشاد خوشش نمی‌آید...
تنها مونس «سرهنگ»، گربه ملوسی بود به نام «لیسو» (بر وزن گیسو) که از شیرخوارگی مورد عنایت آقا قرار گرفته بود، تربیت شده و فرمانبردار که معمولا اجازه نداشت از اتاق خواب پایش را بیرون بگذارد مگر با حضور صاحب و فراهم‌کننده انواع نعمات از قبیل کله مرغ، ماهی، جگر سیاه و سفید نیم پز گاو و گوسفند و غیره. خلاصه، گربه گرفتار عشق پیر مرد تنها اجازه داشت از پشت پنجره تمام شب را تماشا کند و روزها تا لنگ ظهر و بیشتر بخوابد و بیدار شود و میوکنان سر سفره رنگین بنشیند. غروب یک روز دل‌انگیز اردیبهشت وقتی «ابوالحسن» به خانه بازگشت و کلید را در قفل در اتاق خواب چرخاند و قدم به درون گذاشت با صحنه غریبی روبه‌رو شد. «لیسو» در وسط اتاق غلت می‌خورد و پشتک وارو می‌زد و صداهای شگفت آوری از خود در می‌آورد و هر از چند گاه ریشه علفی را که در چنگال داشت به دهن و دماغ خود نزدیک می‌کرد و بالا پایین می‌پرید. وقتی «سرهنگ» را دید، بر خلاف همیشه که با ناز و اطوار - البته از نوع موقرانه‌اش - به پیشواز ولی نعمت خود می‌آمد و مودبانه و ملایم میومیویی می‌کرد و تن خود را به پای او می‌مالید، ناگهان فریادی کشید و در چشم به هم زدنی از لای پای صاحب در رفت به طرف در و به بیرون فرار کرد. «وقاری» خم شد ریشه علف را برداشت و بو کرد. تکه‌ای از «سنبل الطیب» که او معمولا به همراه گل گاو زبان دم می‌کرد. عجب! به حیاط آمد. «لیسو» را دید که روی چینه دیوار پشت کوچه نشسته با چشمانی که در ابتدای تاریکی شب شعله می‌کشید او را نگاه می‌کند. به‌طرف گربه رفت. «لیسو» حرکتی کرد که پاره آجری روی زمین افتاد و خود مثل برق ناپدید شد. «سرهنگ» مدتی در حیاط سرگردان بود، سردر نمی‌آورد. نومیدانه پس و پیش رفت و پیش پیشی را انداخت و سپس به اتاق خویش بازگشت و تمام شب را به انتظار «لیسو» نشست. ولی آن شب و شب‌های بسیار دیگر از محبوب فراری خبری نشد که نشد و او را که تنها بود تنهاتر و تلخ‌تر ساخت. به «حسین آقا بقال» گفته بود: «این گربه واقعا گربه صفت بود. می‌بینی؟ این همه محبت بهش کردم! بی‌چشم و رو! اگه پیداش بشه یک گلوله حرامش می‌کنم...».
فصل بهار گذشت و تابستان فرا رسید. «روزی از روزها، وقتی «خانم بس» نظافت‌چی انبار بزرگ را جمع و جور می‌کرد، آهسته و آرام «سرهنگ» را صدا کرد که برود و ببیند چه خبر است. «سرهنگ» به انبار رفت... چشم‌اندازی باور نکردنی! «لیسو» لای آت آشغال‌ها جایی پیدا کرده بود که دراز بکشد و نوزادانش را شیر بدهد. «خانم بس» تعریف می‌کرد «آقا» خیلی جا خورد، رنگ به رنگ شد. اول دستش به طرف عصایی که به دیوار آویخته بود رفت... بعد دستش را پس کشید و سر جای خود ایستاد و اشک از چشم‌هایش سرازیر گردید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.