|

به بهانه روز معلم

من و استاد

اشکان خطیبی

از اول هم با این لقب استاد مشکل داشتم. حتی در تمام مدت تحصیل در دانشگاه از به‌کاربردن این لقب مگر به‌صورت اجباری پرهیز کردم. انگار که جو را زیادی برایم سنگین می‌کرد.
- «بچه‌ها، بچه‌ها آقا معلم اومد.»
این جمله از زبان مبصر کلاس، حکم آژیرخطر شب‌های بمباران را داشت برای ما که غرق در کودکی‌کردن بودیم و دوست نداشتیم هیچ‌چیز رنگ رسمی‌بودن بگیرد. در خاطر دارم اولین‌بار که در یک فیلم خارجی، یک کلاس درس را دیدم، کلی ناراحت شدم از اینکه چرا ما نمی‌توانیم آزادانه سر کلاس‌ها ابراز وجود کنیم یا چرا این همه جدیت چاشنی تدریس معلم‌ها می‌شود یا چرا بعضی‌هایشان به خودشان اجازه تنبیه بدنی می‌دهند و... .
همه اینها باعث شد وقتی وارد دبیرستان شدم ترانه دیوار «پینک‌فلوید» را از خودشان حفظ‌تر باشم و چپ و راست با گچ، روی تخته کلاس بنویسم:
hey teacher, leave them kids alone...
و معلم‌ها قدم به قدم بداخلاق‌تر و بی‌انگیزه‌تر می‌شدند و ما سرکش‌تر و بزرگ‌تر.
گفت‌وگو سر کلاس‌ها معنایی نداشت. فقط سخنرانی یک‌طرفه...
و حالا می‌فهمم که این چرخه از ابتدا بد بنا گذاشته شده. آنها، یکی پس از دیگری به معلم‌های خودشان بدل شده بودند که چوب معلم گله... و فلک‌کردن استاد بهمان... را سرلوحه کارشان قرار داده بودند. این را وقتی فهمیدم که سر یکی از کلاس‌هایم متوجه برخورد نسبتا توهین‌آمیزم نسبت به چند هنرجو شدم و ترانه «دیوار» در گوشم زنگ زد. شب قبلش به اندازه کافی استراحت نکرده بودم و برای رسیدن به کلاس هم ترافیک مردافکنی را پشت‌سر گذاشته بودم... .
یاد تمام آزار و اذیت‌هایی افتادم که در حق معلمان و استادانم روا داشته بودم. با خودم گفتم اگر این جهان‌
دار مکافات است، پس چرا این بچه‌ها تلافی نمی‌کنند؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.