|

خط‌خطی خواب‌های کوتاه!

پوریا سوری

گلایه روز: نمایشگاه کتاب دوباره آغاز شده و مانند سال گذشته، جای نشر «چشمه» در این نمایشگاه خالی است، واقعا هم معلوم نیست که این سیاست محرومیت‌سازی فرهنگی نه برای یک ناشر که برای یک جامعه فرهنگی تا کی می‌خواهد ادامه داشته باشد و تا کی کتاب‌ها و مولفان و صد البته خوانندگان باید چوب این روش‌ها را بخورند که آدمی مثل من، خط‌خطی‌های روی یک کتاب را ببیند و فیل‌اش یاد هندوستان کند و گلایه‌اش در بیاید... کدام گلایه؟ حالا عرض می‌کنم.
خط‌خطی روز: داشتم می‌گفتم خط‌خطی‌های روی یک کتاب هم می‌تواند فیل آدم را به هندوستان رهنمون کند و احیانا! خدای ناکرده! زبانم لال! گوش شیطان کر، یادآور روزهای خاص باشد. کدام روزها؟ عرض می‌کنم؛ روزهایی که قفسه «جهان تازه شعر» نشر «چشمه» هر روز غنی‌تر می‌شد و هر روز شعری تازه از شاعری شناس یا غریبه با لوگوی دوست‌داشتنی نشری معتبر از راه می‌آمد. الباقی ماجرا را هم که حتما می‌دانید و شرحش تا آنجا که اجازه بود در بند گلایه رفت.
استفهام روز: باز می‌پرسید کدام خط‌خطی را دیده‌ای که یادت خط‌خطی‌های طرح جلدهای نشر چشمه را زنده کرده!؟ می‌پرسید نکند مجله «خط‌خطی» که هادی حیدری خودمان معاونت سردبیری‌اش را برعهده دارد، دیده‌ای!؟ نه آقاجان نه خانم‌جان، صد البته که آن را دیده‌ام اما آن خط‌خطی کجا و این خط‌خطی کجا! آنها خط از یکجا می‌گیرند اینها از یک جای دیگر.
کتاب روز: مجموعه شعر دوستی، چندی است منتشر شده که اسم نازنینی هم دارد، خیال‌انگیز و لطیف و نمونه یک نام کتاب خوب؛ «مرمت خواب‌های کوتاه».
«مرمت خواب‌های کوتاه» سروده علیرضا عباسی است که نشر «به‌نگار» آن را منتشر کرده، از همان خط‌خطی‌هایی هم دارد که طرح جلدهای نشر چشمه داشت، به گمانم طراحشان یکی است، یا برادر دوقلوی آن طراح چشمه است این طراح به‌نگاری، که چنان خط‌خطی‌هایی روی «مرمت خواب‌های کوتاه» انداخته که ما را برده به رویای آب‌‌تنی در «چشمه». علیرضا عباسی در این کتاب دنیای جدیدتری را کاویده است، نه اینکه دنیا کشف کرده باشد نه، اما این مجموعه برای جهان شعری او ایده‌های تازه‌ای دارد. اگر به روزتر و با عنایت به اخبار مطروحه در مجادلات ادبی بخواهم روشن‌تان کنم، باید گفت این مجموعه ملحم از ساده‌نویسی یا همان سهل و ممتنع‌نویسی است. شعرهای کتاب عموما کوتاه، کشف‌محور و قابل تامل‌اند.
شخصی‌نویسی روز: آدمیزادی که منم همیشه دلش می‌خواهد روبه‌رویت بنشیند اما این شعر علیرضا عباسی را که گفته «روبه‌رویت که می‌نشینم/ احساس می‌کنم/ هر دو/ به دنیا پشت کرده‌ایم.» وقتی می‌خواند با خودش می‌گوید، حتما باید تا عمر هست و نفس، روبه‌رویت نشست و کاری هم به کار دنیا نداشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.