|

همزمان با نمایش نگاهی به تعزیه «کیارستمی» انجام می‌شود

تجلیل از «حسین زنده‌رودی» در موزه‌ «بریتانیا»

شرق: موزه بریتانیا با همکاری بنیاد «مجیک‌آو پرشیا» از حسین زنده‌رودی، تجلیل می‌کند. در این رخداد یک‌روزه که 22 اردیبهشت برگزار می‌شود، از چاپ لینوی زنده‌رودی با عنوان «این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست» پرده‌برداری خواهد شد. در بخش جنبی این مراسم نیز نمایش اسکرین «نگاهی به تعزیه» از عباس کیارستمی به نمایش درمی‌آید. این چاپ کمیاب زنده‌رودی که تاریخ آن به 1337 بازمی‌گردد، از اولین نشانه‌های ظهور جریان سقاخانه به شمار می‌رود و کریم امامی، آن را نخستین پرده این مکتب می‌داند. لادن اکبرنیا، کیوریتور مجموعه فرجام معتقد است: «این کار را باید در بستر هنر سوگوارانه بررسی کرد.» ماریا زند‌ه‌رودی، کارشناس آثار این هنرمند هم باور دارد که این قطعه بخصوص را نمی‌شود در زمینه دیگر آثار وی تحلیل کرد. نشست بررسی این پرده توسط «ونیا پورتر» در همان تاریخ در موزه بریتانیا برپا خواهد شد. زنده‌رودی که در سال 1316 شمسی در تهران متولد شده، در سال 1336 به هنرستان هنرهای زیبا رفت و بعد از یک سال موفق شد نخستین نمایشگاهش را برپا کند. او گفته است با دیدن یک پیراهن دعانویسی‌شده در موزه ایران باستان بود که هنر گذشته ایران را کشف کرد. نقاشی‌های زنده‌رودی از همان آغاز با نقش اعداد و حروف و تکرار آنها شکل گرفتند، مثل جام دعاها و اسطرلاب‌های برنجی یا طلسم‌ها و نظرقربانی‌ها. او که از همان سال‌ها در چند نمایشگاه مهم از جمله بی‌ینال پاریس (1338) و دومین بی‌ینال (دوسالانه) تهران (1339) خود و کارهایش را شناسانده بود، با استفاده از بورس تحصیلی بی‌ینال پاریس به این شهر آمد و به لطف بورس دیگری که دولت فرانسه در اختیارش گذاشت فرصت یافت تا با گرایش‌های نقاشی آن زمان به‌خوبی آشنا شود. او در فرانسه ماندگار شد و شد آنکه اکنون هست. به گفته «ژان‌کلود کاریر» هنرشناس فرانسوی، گام نهادن در آثار زنده‌رودی به معنای ترک اشکال و محیطی است که به‌طور معمول در آن زندگی می‌کنیم. در کارهای زنده‌رودی به چهار عنصر آب، باد، خاک و آتش توجه خاصی شده است؛ هم در عکس‌ها و هم در رنگ‌هایی که بعدا به کار گرفته است. او از یک کوره آجرپزی و خشت‌هایی که روی هم چیده شده‌اند، اثری گیرا به وجود آورده است. آخرین حضور زنده‌رودی در ایران مربوط به زمستان سال 80 است که طی آن در موزه هنرهای معاصر تهران در نمایشگاه مرور آثار خود سخن گفت و برگزیده 40 سال خلاقیت هنری‌اش را به نمایش گذاشت. به باور منتقدان، وی هنرمندی است که با نوآوری و جسارت در استفاده امروزی از نمادهای سنتی، بنیانگذار یکی از اصیل‌ترین سبک‌های نقاشی معاصر در ایران محسوب می‌شود. این هنرمند درباره آخرین حضور خود در تهران و برپایی نمایشگاهش گفته است: «آن زمستان به‌قدری جمعیت زیاد بود که آدم تعجب می‌کرد. من هیچ جای دنیا ندیده بودم که اینقدر شلوغ شود و اصلا جایی در دنیا نبود که بروید دور بزنید نقاشی‌ها را ببینید. حضور اقشار مختلف در روز افتتاحیه و نمایشگاه جلب توجه می‌کرد. مردم خیلی با علاقه بودند. دانشجوها در هوای سرد آن سال که برف باریده بود، سوار اتوبوس می‌شدند. جوان‌ها از شهرستان‌ها سوار اتوبوس می‌شدند و گروه‌گروه می‌آمدند و نمایشگاه را می‌دیدند و این یک اتفاق خیلی عجیب بود. من با کمال خوشحالی سعی می‌کردم جواب سوال دانشجوها را بدهم. آن زمان دانستم که سهم بزرگی در تاریخ هنر ایران و حتی جهان دارم و این باعث افتخار من بود که ایرانی‌هایی که آنجا بودند و دوستان و دانشجوها و همه از من استقبال و قدردانی می‌کردند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.