|

یادداشت

مکانی برای تلاقی اندیشه‌ها صباح زنگنه. رییس نخستین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران
تاسیس نمایشگاه بین‌المللی کتاب در تهران یک حادثه فرهنگی جدی تلقی می‌شود. پیش از تاسیس این نمایشگاه البته ناشران ایران در نمایشگاه‌های داخلی شرکت و کتاب‌های خودشان را عرضه می‌کردند. گاه‌گاهی هم در نمایشگاه‌های بین‌المللی خارج از ایران هم شرکت می‌کردند. اما تاسیس نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران به عنوان یک حرکت جدی فرهنگی به‌منظور رسیدن به چند هدف طراحی و راه‌اندازی شد. مهم‌ترین هدف ایجاد یک پایگاه و جایگاه مناسب برای گفت‌وگو میان صاحبان اندیشه و نویسندگان و مترجمان و محققان بود. در این عرصه شاید مهم‌ترین دستاورد این بود که همه نوع سلیقه و فکر و اندیشه با رعایت ضوابط کلی می‌توانستند در این نمایشگاه حاضر شوند و آثار خودشان را عرضه کنند و به تبادل فکر و اندیشه و نقادی آن بپردازند. چنین محفلی زمینه رشد فرهنگی در جامعه را فراهم می‌کرد و دغدغه همه قشرهای جامعه را می‌توانست در امر فرهنگ به خودش جذب کند و زمینه را برای تحقق یک حرکت به سمت جلو و تعالی فراهم کند. این گفت‌وگو بین اندیشمندان و عرضه آثار تنها در سطح کشور نبود. با ورود بخش بین‌المللی به نمایشگاه کتاب تهران زمینه گفت‌وگو وسیع‌تر و عمیق‌تر شد و از اینکه اندیشمندان ایرانی تنها بین خودشان گفت‌وگو داشته باشند، خارج می‌شود. نمایشگاه کتاب حرکت جدیدی بود که می‌توانست ارزش‌ها و اندیشه‌ها و فرهنگ ایران اسلامی را به سایر کشورها انتقال دهد و از سایر کشورها بتواند اقتباس سازنده‌ای داشته باشد. در این دو دهه‌و‌نصفی که از عمر نمایشگاه گذشته و این رویداد فرهنگی وارد دهه سوم حیات خودش می‌شود، گام‌های زیادی برداشته شده است. اما آنچه ما به عنوان موسسان این رویداد فرهنگی برای خودمان فکر می‌کردیم و طراحی کردیم هنوز به طور کامل محقق نشده است و جا دارد که به آن نقاط بلند اندیشه‌ای برسد و بتواند محل تلاقی اندیشه‌ها و محل رشد آنها باشد و آزادی سطح اندیشه‌ها را تحقق بخشد. این دغدغه‌ای است که همچنان داریم و انتظار داریم در دوره‌های مختلف نمایشگاه گامی به جلو برداشته شود و تنوع اندیشه‌ها بتواند در این نمایشگاه حضور پیدا کند و سازندگی و خلاقیت لازم را با خودش همراه داشته باشد. همچنان‌که اکسیژن برای همه انسان‌ها ضروری است، فکر و اندیشه و فرهنگ هم برای همه ضروری است. همه باید از فرهنگ و اندیشه بهره‌مند شوند و بتوانند نقش مهمی در فرهنگ آینده که فرهنگ همکاری و همزیستی و کمک و تعالی جامعه است را داشته باشند. سه جانبه‌گرایی در حوزه کار محمد عطاردیان . دبیرکل کانون انجمن‌های کارفرمایی وضعیت امروز کارفرمایان و فضای کسب و کار، نیازی به شرح و تفصیل ندارد! نابسامانی‌های تولید، عدم حمایت از بخش خصوصی، فقدان استراتژی اشتغال در حوزه کلان و نبود راهکارهای ایجاد آن از یک سو و بستن دست کارفرمایان برای توسعه بنگاه‌های تولیدی، همه و همه سبب شده است وضع موجود پدید آید. تلاش عمده کارفرمایان، حمایت از کارگران است اما متاسفانه در حوزه حمایت دولتی، کاستی‌های روزافزون دیده می‌شود. در حوزه کار و تولید، کارگر و کارفرما، لازم و ملزوم یکدیگرند. اما بر طبق باورهای نادرست گذشته که همچنان در فرهنگ برخی اقشار ته‌نشین شده است، کارفرما همواره در حال ظلم کردن به کارگر است! البته «روز کارگر»، روز کارگر است و روز کارفرما نیست. دهم تیر به عنوان روز صنعت معرفی شده است که تلاش می‌شود در آن از زحمات کارفرمایان و چهره‌هایی که با استفاده از سرمایه و ثروت شخصی خود، سعی در تولید مولد در کشور دارند، تقدیر شود اما این روز بر خلاف روز کارگر، ابعاد بین‌المللی ندارد. به هر تقدیر برای بهبود وضعیت معیشتی و سطح زندگی کارگران، اتخاذ سیاست‌های درست اقتصادی و استفاده از شیوه‌های نوین در جهان برای تولید کارآمد، اجتناب‌ناپذیر است. اینکه راهکار جامع برای درمان بیماری اقتصاد اندیشیده شود و سیاست‌های درست در این حوزه برای حمایت از صنعت و خدمات در پیش گرفته شود، تنها خواسته کارفرمایان نیست.کارگران نیز نیک می‌دانند این روند به ایجاد اشتغال مولد می‌انجامد که وظیفه آن در تمام دنیا بر عهده بخش خصوصی است و دولت در این زمینه، فاقد عملکرد مثبت است. وضعیت موجود با همکاری سه‌جانبه دولت، کارفرما و کارگران قابل حل است. گفت‌وگوهای دوجانبه میان تشکل‌های کارگری و کارفرمایی همواره وجود دارد و درک متقابل از شرایط ویژه فعلی اقتصادی نیز حاصل شده است. مشکل ما تنگناهایی است که در بخش دولتی ایجاد می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.