|

برنامه‌ای برای اداره شهر

اسماعیل دوستی . استاندار کهگیلویه و بویراحمد در دولت اصلاحات

با گذشت سه دوره از عمر شوراها، این نهاد امروز به جایگاه نسبتا قابل قبولی دست یافته است هر چند دولتی که خودش برخاسته از شوراست به اشکال مختلف برای آن محدودیت ایجاد می‌کند. به بیان دیگر کاهش تصدی‌گری دولت که قرار بود با مدیریت شهری اتفاق بیفتد، در شهر تهران که چشم ایران است، با مشکلات و موانعی روبه‌روست. باید متولیان امر به این نتیجه برسند که شهر تهران به عنوان پیشانی مدیریت کشور، اگر از امکانات و مدیریت یکپارچه و واحد برخوردار باشد بقیه کلانشهرها، شهرستان‌ها و حتی روستاها از تهران تاثیر می‌گیرند. اگر سه دوره مدیریت شهری را در سه مقطع کاری بررسی کنیم یعنی از زمانی که شهرداری تهران با حضور آقای کرباسچی، رونق یافت و با کارهای زیربنایی و عظیمی که در بهبود زیرساخت‌ها و فضاهای مناسب برای مردم اعم از اتوبان‌سازی، فضای سبز و فضای فرهنگی صورت گرفت به دورانی مبدل شد که بعد از انقلاب اسلامی، شهرهای ایران با تبعیت از مدلی که در تهران اجرا شد، به‌سوی زیباسازی و ایجاد محیط مناسب برای زندگی مردم، حرکت کردند. این امر انعکاس خوبی هم در سایر شهرها داشت. دوره‌ای دیگر که فعالیت‌های موثری در مدیریت شهری صورت گرفت، دوران شورای شهر اول مقارن با شهرداری آقای الویری بود که در ساختار نیروی انسانی و انضباط مالی در شهرداری تهران، تحولات قابل‌توجهی صورت گرفت و سلامت مالی و اداری، تحقق یافت. بعد از آن باید تایید شود که شهرداری فعلی تهران نیز ریسک‌پذیری بالایی از خود نشان داده و بزرگراه‌هایی که در دوران کرباسچی آغاز شده بود را تکمیل کرد. ساخت تقاطع‌های غیرهمسطح، خروجی‌ها، پل‌ها و تونل‌ها و افزایش سرانه فضای سبز که در دوران کرباسچی بنیاد آن نهاده شده بود تداوم یافت که عملکرد او دارای نمود است. البته انضباط مالی و اداری دوران الویری، رعایت نشد و آقای قالیباف در این قسمت، نمره خوبی دریافت نمی‌کند. ضمنا آوردن نیرو از خارج شهرداری نیز از مشکلات این دوره است در حالی که اصلاح‌طلبان تاکید داشتند باید از نیروهای متخصص خود شهرداری استفاده شود. درخصوص ادوار شوراها نیز سه دوره پشت سر گذاشته شده است. ژنرال‌های شورای اول، به دلیل پاره‌ای اختلافات نتوانستند به موفقیت لازم دست یابند. نگارنده در آن مقطع در مقام شهردار منطقه سه، مشکلات را از نزدیک می‌دید. در انتخابات شورای دوم، عدم مشارکت عمومی سبب شد که اعضا با آرای پایین وارد این نهاد شوند و آقای احمدی‌نژاد به عنوان شهردار معرفی شود. باید توجه داشت که شورای شهر، شورای شهرداری نیست و برنامه‌ریزی آن فقط مختص این نهاد نیست. در شوراهای دوم و سوم، مصوبات اساسی که هویت شهر تهران را حفظ و به مقصد مناسب هدایت کند تصویب نشد و بیشتر قوانین جاری و طرح تفصیلی در دستور کار قرار داشت که آن هم به نتیجه مثبت درباره ساخت‌وسازها و حفظ باغات نرسید. قانون شهرداری‌ها خوشبختانه از قوی‌ترین و مستحکم‌ترین قوانینی است که برای اداره شهرداری‌های کشور وجود دارد و کمترین تغییر را در این 34 سال داشته است و براساس نیازمندی‌های شهر طراحی شده و از کشورهای مختلف بهره گرفته شده است. اجرای دقیق آن، مشکلات تهران را مرتفع خواهد کرد. مثلا درباره ساخت‌وساز، قانونی که طرح تفصیلی لحاظ کرده رعایت نمی‌شود و برخی روش‌های سلیقه‌ای باعث آسیب‌دیدن هویت یکپارچه آن شده است. شهر موجودی زنده است که حیات دارد. نمی‌توان برای یک موجود زنده، خارج از ظرفیت‌هایی که دارد پتانسیل ایجاد کرد. اینکه تهران ظرفیت چه میزان جمعیت، چقدر خودرو، چقدر فضای سبز، فضای آموزشی و بهداشتی دارد از نکاتی است که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. حفظ محلات، روستاهای شمال تهران و پرهیز از نگاه درآمدمحور، ترویج خوب‌زیستن و سالم زندگی‌کردن از جمله نیازهای فعلی شهر است. در پیش‌بودن انتخابات شوراها، نگاه اصلاح‌طلبان به این دوره را جدی‌تر ساخته است. توقع از ناظرین و هیات‌های اجرایی، رعایت مر قانون است. با ثبت‌نام حدود 10 نفر از مدیران ادواری شهرداری تهران در کنار چهره‌های شاخص اصلاح‌طلب فعلی شوراها و نیروهای بیرون این نهاد که دارای سابقه مدیریت شهری و تخصص‌های لازم هستند، اصلاح‌طلبان با برنامه منسجم و لیست 31 نفره کامل در تهران، پا به عرصه رقابت‌ها خواهند گذارد و از تجربه انتخابات و تقسیم کار شوراهای سوم نیز بهره خواهند گرفت. با این حال از یاد نبریم که انتخاب نهایی بر عهده مردم است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.