|

دعای ما اجابت می‌شود؟

علیرضادبیر . قهرمان المپیک

1- بیراه نیست اگر بگوییم که بسیاری از مشکلات ما در امور اجرایی، نه به دلیل نبود قانون، که به دلیل پایبندنبودن به ضرورت اجرای صریح و دقیق آن است.
مساله برای ما معمولا آنجا شروع می‌شود که گمان می‌کنیم حوزه اختیارمان می‌تواند فراتر از قانون رفته و سلیقه شخصی‌مان بر خرد جمعی ارجح باشد. شاید بد نباشد اینجا یاد و خاطره‌ای هم از آن عزیز سفرکرده داشته باشیم که در کلام و رفتارش مدام بر ضرورت قانونمندی و قانونگرایی تاکید می‌کرد و صراحتا می‌گفت: «مگر می‌شود کسی قانون را قبول نداشته باشد؛ قانون این افراد را نمی‌پذیرد.» سال 1392 را با هزار آرزو و امید آغاز کردیم. اما شاید به‌جرات بتوان گفت که آنچه بیش از هر امید و آرزوی دیگری میان نیایش‌ها و سخنان ایرانیان در لحظه تحویل سال نو شنیده می‌شد، امید به آرامش و تعادل و امور مختلف بود. آرزو و امید همگانی که نشان می‌دهد مردم آثار و نتایج ناشی از بی‌نظمی و تشتت را دیده و مضرات آن را حس کرده‌اند. این امور مختلف که در دعاها و راز و نیازهای مردم بیان شده، حتما شامل حال ورزش این مملکت هم می‌شد. ورزشی که حتما اعضای خانواده بزرگ آن و طرفداران و تماشاگران پرشمارش هم می‌پذیرند که در فضای درگیری و اختلاف و حاشیه، گامی به جلو برنمی‌دارد و بیش از آنکه باعث سربلندی باشد، مایه سرشکستگی خواهد بود. اما گویا این دعا اجابت‌شدنی نیست، چراکه مقارن با آغاز سال نو اختلاف و نگرانی پدید آمد که ابعاد و نتایج آن حتما گریبان ورزش را بیشتر از اینها خواهد فشرد. داستان «تعلیق» همچنان پابرجاست و در نخستین‌گام، هم نامه جدید فدراسیون جهانی قایقرانی، ورزش کشورمان را با سوال و ابهام مواجه کرده و هم می‌رود تا نهاد کمیته ملی المپیک را با گره‌ای سخت و دشوار روبه‌رو سازد. اگر این باور روزی در میان مدیران اجرایی پدید آید که در فضای آرامش و تعادل است که کارها به‌قاعده پیش می‌رود و اهداف دست‌یافتنی می‌شود، شاید بتوان امید داشت که روزگاری دیگر ورزش از ناحیه چنین سرسختی‌هایی دچار حمله و آسیب نشود.
2- یک زمان میان مردمان این ضرب‌المثل بسیار شنیده می‌شد که فلانی اگر سرش برود، قولش از میان نمی‌رود. همین تاکید و تصریح مردم بر اهمیت نگاه‌داشتن قول و قرار هم بود که موجب می‌شد «خواص» حرفی نزنند که فردا روز از عهده‌اش برنیایند و بدنام شوند. به این جهت است که شاید در میان متون قدیمی مدام کلماتی چون«قول، قرار، وفای‌به‌عهد، جوانمردی و مردانگی» تکرار می‌شد و در مقابل شما کمتر می‌دیدید از کلماتی مانند «وعده، وعید، بدقولی و...» استفاده شود. اما روزگار گذشت و گویا حالا چرخش بیشتر به سود آنهایی می‌چرخد که «وعده سر خرمن» می‌دهند و خود را مکلف به تحققش هم نمی‌دانند. داستان آنقدر بیخ پیدا کرده که دیگر گوش مردمان از قول و قرارهای مکرر پر شده و چنان شده که اگر کسی به عهد و پیمان عمل کند، او را شایسته تقدیر و تجلیل می‌دانیم. ای کاش به عهد خود درخصوص رفع مشکل فدراسیون‌های تعلیق‌شده عمل می‌کردند.
3- این داستان ملال‌انگیز را هم در حد توان پیش کشیده‌ایم تا شاید تلنگری باشد به آن ذهن‌های پرشده از وعده و وعیدهای پوچ؛ شاید امروز به چنین روش‌هایی بتوان دل بعضی‌ها را به دست آورد، اما فرداروز شما هم باید پاسخ مردمان را بدهید و هم خدای مردمان را.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.