|

دره من چه سبز بود

مزدک علی‌نظری

دارم کتاب «قصه‌های هزاوه» را می‌خوانم و باز فیل‌ام یاد دهاتمان را کرده! انگار آخرش باید بلند شوم بروم همان‌جا زندگی کنم. یک خط اینترنت به من بدهند، لپ‌تاپ و موزیک‌هایم را هم داشته باشم، دیگر چه می‌خواهم؟
بهار که می‌شود، بیشتر از همیشه یاد روستا می‌کنم. بوی فطیر تازه توی سرم می‌پیچد و ضعف می‌کنم. آن قدیم، چند روز مانده به عید می‌رفتیم دهات تا به رسم قدیمی خودمان، فطیر سفره هفت‌سین را بپزیم. مادرم صندلی می‌گذاشت و می‌نشست به صحبت‌کردن با زن‌های آشنا که کنار تنور جمع می‌شدند و ریز‌ریز می‌خندیدند. یکی‌شان دست می‌کرد توی شعله‌ها و خمیرهای طرح‌دار را می‌چسباند به تن داغ تنور. بابا نمی‌دانم کجا می‌رفت ولی ما بچه‌ها، سوژه جست‌و‌خیز و شیطنت زیاد داشتیم. توی سوراخی نبود که سرک نکشیم و خلاصه تپه‌ای نبود که خدمتش نرسیم!
و اردیبهشت، که بهشت می‌شد. رعد‌و‌برق می‌زد و قارچ‌های کوهی از زیر تخته‌سنگ‌ها سر بیرون می‌آوردند. رگباری می‌زد و ریواس‌ها از توی سوراخ‌ها قد می‌کشیدند. نگاه می‌کردی می‌دیدی کوهی آتش گرفته او دامنش پُر از شقایق‌های وحشی، که باد می‌زد و تکانشان می‌داد و از دور انگار آتش افتاده به کوهپایه‌ها... بخواهم بگویم خیلی مفصل می‌شود. شما هم باید کم‌و‌بیش از این خاطرات داشته باشید و اگر می‌خواهید گذشته‌هایتان را زنده کنید، کتاب «رضا مهدوی‌هزاوه‌ای» را بخوانید. آقا رضا را بیشتر به عنوان کارشناس ادبیات و مدرس تئاتر می‌شناسند و مدتی هم سردبیر مجله «نشانی» بود. من عاشق وبلاگش هستم و نثر خیال‌انگیز و نوشته‌های نوستالژیک او برایم سرمشق است. هرچند در «قصه‌های هزاوه» به نهضت نامیمون مینی‌مال‌نویسی پیوسته! اما باز این کتاب را دوست دارم. خیلی سال پیش که دبستان می‌رفتم، با برادر رضا دوست و همکلاس بودم. گاهی که می‌رفتم خانه‌شان، از دیدن کتابخانه بزرگ رضا و آن کتاب‌های عجیبش کیف می‌کردم. بین‌شان «سالار مگس‌ها» را یادم است، با آن تابلو کابوس‌وار اعدام که روی جلدش بود. از «مجید» شنیده بودم برادرش بازیگر است و یک‌بار بعد از مدرسه ما را برداشت و برد که برای اولین‌بار در زندگی‌ام تئاتر ببینم. قصه نمایش، کلیشه ظلم ارباب و طغیان رعیت‌ها بود اما مهم‌تر اینکه من بی‌اجازه والدین آنجا بودم. هی می‌خواستم بروم و مجید دوست داشت برادرش را روی سن به من نشان بدهد، هی می‌گفت الان می‌آید. از بخت بد ما انگار آن شب آقا رضا کسالتی داشت که نقشش را داده بودند به کس دیگری بازی کند. نمایش که تمام شد، تمام راه را تا خانه می‌دویدم و افکارم میان کمربند بابا و توجیه کودکانه مجید دور می‌زد: «داداشم توی اون تابوته بود که آخرش دهاتیا روی دوش‌شون گرفته بودن!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.