«رهی معیری» ۱۰۴ ساله شد
خیالانگیز و جانپرور چو بوی گل سراپایی
سهیل محمودی
من فرزند معنوی نیمای بزرگ هستم. یعنی وارث راه و مرام و نام و روش شعری و اجتماعی اویم اما این موجب نمیشود نسبت به دیگران، حتی مخالفان نیما، بیتوجه باشم. یکی از این بزرگواران که شرحش رفت شادروان «رهی معیری» است. شاعری که در حوزه سنت شعر گذشته فارسی، توانست مخاطبان بسیاری به دست بیاورد و از اثرگذارترینها در حوزه ادبیات و موسیقی ما در بیش از هشت دهه گذشته باشد. رهی از سال 1313 که تصنیف «شد خزان گلشن آشنایی» را بر اساس ملودی شادروان «سیدجواد بدیعزاده» سرود توانست غزلی را (با زبانی سعدیوار و مضمونیابی صائبوار) به صمیمیت و روانی تصنیفهایش خلق کند و تصنیف و ترانه را نیز به قدرت و قوت و جایگاه شعر کهن ما برساند. او شاعری شوریده و نکتهیاب بود که از روزگار «شیدا» تا به امروز ترانهها و تصنیفهایش بهترین، پرمخاطبترین و معروفترین سرودهها در حال و هوای موسیقی ایرانی است.
همکاری «رهی» با موسیقیدانهای بزرگی چون مرتضی خان محجوبی، روحالله خالقی، علی تجویدی و خوانندگان نامداری چون بنان، تصنیفهای او را رنگی از جاودانگی و ماندگاری بخشیده است.
و اما از پیوند خودم و رهی هم بگویم که 20سالم نشده بود هنوز که یک روز اردیبهشتی غزلی گفتم به استقبال از غزل معروف رهی که سروده بود
«پای سروی جویباری زاری از حد برده بود
هایهای گریه در پای توام آمد به یاد»
یک بیت از آن شعر را هنوز در خاطر دارم و این روزها زمزمهاش میکنم:
برگ زردی با سماجت شاخه را چسبیده بود
دستهای خویش و دامان توام آمد به یاد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.