گپی با «راشین قربی» به بهانه نمایشگاهش در گالری «گلستان»:
ماسکهایی که به چهره میزنیم
آزاده جعفریان: «راشین قربی» نقاش جوانی است که دو موضوع آرایشگاه زنانه و مراسم عروسی را میهمان تابلوهایش کرده. آثار او این روزها در گالری «گلستان» به نمایش درآمدهاند. قربی مایل است از این طریق نقاب از چهره آدمها بردارد و به عدم برقراری ارتباط درست میان آنها در محافل خانوادگی و اجتماعی تاکید ورزد. راشین قربی متولد 1350 تهران و دارای مدرک کارشناسی ارشد گرافیک از دانشگاه هنر است. وی تاکنون پنج نمایشگاه انفرادی را در گالریهای «الهه» و گلستان برپا کرده و در بیش از 18 نمایشگاه گروهی شرکت داشته است. گفتوگویمان را با او میخوانید. مجموعه حاضر در گالری گلستان که در آن دو قسمت از آثارتان را با موضوع آرایشگاه زنانه و مراسم عروسی به تماشا گذاشتهاید با آثار گذشتهتان تفاوتهای فاحشی دارد. مثلا آثار این دوره کاملا فیگوراتیو هستند و خبری از فضاهای انتزاعی کارهای قبلی در آنها دیده نمیشود... بله درست است. صراحت بیانی که در این آثار وجود دارد در دورههای قبلی نبود ولی بیشباهت هم نیستند. هرکدام از ما (انسانهای معاصر) مجموعهای هستیم از چند انسان، با نگرش و روحیات متفاوت. بالطبع
در برقراری ارتباط با خودمان که ماحصلش یک اثر هنری میشود؛ چنانچه صادقانه رفتار کنیم، نمیتوان به یک رویکرد و بیان ثابت دست یافت و آن را مدام تکرار کرد. من همیشه در این مواجهه با درونم به یک شلوغی و غوغایی رسیدهام که شاید خودم هم از آن بیخبر بودم بلکه در ضمیر ناخودآگاهم بوده است. اتفاقا همین نقطه مشترک کارهای دورههای مختلف من است. همانطور که اشاره کردید در دورههای قبلی آثارم انتزاعی بودند و نوعی شلوغی و هیجان بر تصویر حاکم بود در این آثار فیگوراتیو هم ما شاهد همان شلوغی هستیم ولی این به صورت تعدد در تعداد پرسوناژها در بومهایم ظهور کردهاند. در مجموعه آرایشگاه زنانه مخاطب در کنار فضای آرایشگاهی، شاهد طنز تلخی در تابلوهاست. گاهی چهره فیگورها تغییر کرده است و گاهی حتی دفورمه شدهاند... مدتهاست که محیط آرایشگاهها را دوست ندارم. آرایشگاه یک محیط اجتماعی زنانه است که از هر قشر و فرهنگی به نسبتهای متفاوت (از هر طبقه اجتماعی) خانمها را در کنار هم صمیمانهتر میتوان دید. در این فضا در مسیر زیباتر شدن، خانمها خودشان را در اختیار آرایشگر قرار میدهند و گاهی واقعا در مسیر تغییر و تحول،
قیافههای طنزآمیزی به خود میگیرند. در دورانی بهسر میبریم که حتی معنای زیباتر شدن دستخوش تغییر شده است. فیگورهای شبیه به هم و آرایشهای اغراقآمیز و وحشتناک بار تراژیک و طنز را توامان دارند. این اغراق، حتی با واقعگرایانهترین مدیومها هم بار طنز دارند چه رسد به اینکه چاشنی طنز هم به قلم نقاش اضافه شود. در این آثار از وهم و هراس آثار گذشته خبری نیست و به متن جامعه رجوع کردید. آثار شما در این دوره دچار تغییر و تحول عمیقی شده. از این همه تغییر بگویید. من شخصا با نقاشی بسیار حسی و درونی و بدون برنامه از پیش تعیین شده برخورد میکنم. مطابق با حال و هوای دورهای و درونی و دغدغههای ذهنیام کار میکنم. در آن دوران هم که آبستره کار میکردم طراحی فیگوراتیو بخشی از فعالیتهایم بود و زمانی که این نقاشیهای فیگوراتیو را میکشیدم آن مجموعه انتزاعی گذشته را هم در کنارشان کار میکردم. در حال حاضر هم چند نقاشی بزرگ از دورههای قبلی کاریام آماده نمایش دارم. اینگونه نیست که آن کارها را رها کنم، هیچکدام از این دو روش بهتنهایی مرا راضی نمیکنند. در آثار اخیرم که در ادامه نقاشیهای انتزاعی است فیگور
هم اضافه شده و به ترکیبی از شیوهها دست یافتهام، آثارم به جایی میرسد که هر دو را در بردارد هم فیگوراتیو است و هم انتزاعی. در گالری گلستان مخاطب شاهد تصاویری از یک مراسم عروسی نیز هست. از این مجموعه بگویید. همیشه علاقهمند به نقاشی از انسانها بودم و در آن جذابیتی تمامناشدنی مییابم. بهطور کل این نقاشیهای فیگوراتیو از اتودهای خیلی ساده با رواننویس حدود چهار سال پیش شروع شد و بعد کمکم رنگ به آنها اضافه شد. موضوع اولیه عروس و داماد بود و همان طنز تلخی که در بالا درباره آن صحبت کردیم در آنها بیشتر بود. بعد رفتهرفته تعداد میهمانان بیشتر شدند و به جمع آدمهایی که حالا دیگر دوربین به سمت آنها چرخیده تبدیل شدند. وقتی دوربین به آدم نزدیک میشود خودشان را فاش میکنند. پرتره هم نزدیکترین فاصله را با آدمها دارد. نقاب از چهره برمیدارند. هیجان خود را، هراس، شادی، سردرگمی و... مخفی نمیکنند. از آنجا که من این افراد را مدل قرار ندادهام پس نمیدانند که سوژهاند و به خود واقعیشان نزدیکترند. در این آثار میتوان نگاهی انتقادی نسبت به طیفی از جامعه که به آن طبقه متوسط میگویند را
دید نظرتان در اینباره چیست؟ من با قصد اینکه به موضوع اجتماعی متوسط بپردازم این نقاشیها را نکشیدم. ابتدای کار با موضوع عروسی آغاز کردم و فکر نمیکردم به اینجا برسم از میانه راه مسیر نقاشیهایم چنین شکلی به خود گرفت. من برای کسی یا قشری نسخه نمیپیچم و فقط نقاشی میکشم. از پیرامونم الهام میگیرم و آنچه این روزها با ذهنیت من همسوتر است تبدیل به موضوع آثارم میشود در ضمن خودم را نیز از این آدمها جدا نمیبینم. این آثار به نوعی بازتاب وقایع اجتماعی در عرصه نقاشی است؟ بله، موضوعاتی نظیر میهمانی و آرایشگاه زنانه... که در آثار چهار سال اخیر من ظاهر شده به نوعی زنجیروار به هم مرتبط هستند. این آدمها خود را میآرایند، برای هم ماسک به چهره میزنند و به میهمانی و مکانهای اجتماعی میروند ولی زمانی که در جمع قرار میگیرند ارتباط درستی با هم برقرار نمیکنند. در اکثر تصاویر اگر دقت کنید هیچکدام از فیگورها حتی ارتباط چشمی با هم برقرار نمیکنند، هرکدام ساز خود را میزنند و به کار مشغولند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.