یادی از استاد «صدیق سروستانی»
حسین ایمانیجاجرمی
من دانشجوی مستقیم دکتر صدیق نبودم، اما از مقالات و سخنان او درباره موضوع مورد علاقهمان، یعنی جامعهشناسی شهری، بهرهمند شدهام. هنگامی که به او فکر میکنم، چند تصویر به ذهنم میآید. تصویر نخست مرد میانسال خوشتیپی است که در اواخر دهه 70 با عصایی چوبی در دست و چهرهای خندان به دانشکده میآمد و با دانشجویان خوشوبش میکرد. تصویر دوم هنگامی است که در سوگ مادر خویش در اتاقش به عزا نشسته بود و من با یکی دیگر از همکاران، این بار در کسوت استادیاری تازهکار به تسلیت مردی غمگین رفتیم. در تصویر سوم او را میبینم که با حرارت و شور درباره مساله جمعیت شهری در نشستی با کارشناسان صندوق جمعیت سازمان ملل خطابهای انتقادی، تند و گزنده ایراد میکند. میتوان جسارت، انتقادی و گزندهبودن را یک ویژگی این استاد به شمار آورد که در نوشتهها و سخنانش، به ویژه در وبلاگش، موج میزد و آن را از دیگر سخنان و نوشتهها متمایز میکرد. در تصویر چهارم استاد پیر و دلشکستهای را میبینم که با حسرت از آرزوی خود برای خرید ماشینی شاسیبلند و گردش به اطراف و اکناف ایران پهناور پس از بازنشستگی حرف میزند؛ آرزویی که هیچگاه به آن دست نیافت.
تصویر آخر هم مربوط به دیداری است که در سال گذشته به همراه رییس دانشکده علوم اجتماعی و چند نفر دیگر از او در خانهاش داشتیم و او عبایی پشمین به دوش انداخته و عرقچینی به سر داشت و از روند درمان و بیماری خویش سخن میگفت. دکتر صدیق را میتوان پرچمدار جامعهشناسی شهری در دورهای دانست که برخلاف روزگار حاضر، کسی برای دانش شهری پولی پرداخت نمیکرد و او در کنار افراد معدودی دیگر چراغ این حوزه را حسب علاقه و تعهد حرفهای روشن نگاه داشته بود. در کنار این، به مسایل اجتماعی هم علاقه داشت و آثاری در این عرصه منتشر کرده بود. او از اساتیدی بود که کلاسهایش گرم بود و دانشجویان فرصت رفتن به سفرهای میدانی و بازدیدهای مختلف را داشتند. روح استاد شاد باد و امید که رحمت، در جوار رحمت حق آسوده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.