در ستایش مذاکره
ترجمه: نسرین رضایی
جمعه هفته گذشته بود که بحث «پروژه ایران» و امضای پر سروصدای 35 دیپلمات و مقام ارشد سابق آمریکایی پای نامهای به «اوباما» به میان کشیده شد؛نامهای که در قالب آن از سیاستهای دولت «اوباما» در مواجهه با ایران انتقاد شده بود. اینکه «ایالات متحده آمریکا در حال حاضر باید برای انجام گفتوگوی مستقیم با تهران به اندازه منزوی کردن ایران و تحت فشار قرار دادن این کشور برای انجام مذاکره با جامعه بینالمللی، انرژی و خلاقیت صرف کند.» اینکه اعمال فشار به ایران برای توقف برنامه هستهای این کشور بینتیجه است و با واکنش متقابل تهران روبهرو خواهد شد. اینکه حتی با رویه در پیش گرفته شده به روابط آینده تهران - واشنگتن آسیب جدی وارد خواهد شد. برخی امضاکنندگان این گزارش چون زبیگنیو، برژینسکی، مادلین آلبرایت، ریچارد مورفی،گری سیک و برخی روسای کمپانیهای نفتی عضو «شورای همکاری ایران و آمریکا» بودند. حالا این مردان جدا از نامه خود به سخن آمدهاند و باز هم بر حرف خود تاکید میکنند. به گزارش کریستین ساینس مانیتور، «جان لیمبرت»، معاون دستیار وزارت خارجه آمریکا در امور ایران (سالهای 2010-2009) میگوید: «من زمانی در وزارت خارجه
بودم. همان زمان که سخن از سیاستی تحت عنوان سیاست دوسویه به میان آمده بود. در همان زمان هم، همه چیز کاملا واضح بود، اینکه چنین چیزی بیمعنی است. چیزی به این اسم هرگز وجود نداشت. تماما بر روی تحریمها تمرکز شده بود. 95درصد راهکار، استفاده از گزینه تحریم بود و تنها پنجدرصد، در سوی دیگر راهکار دوسویه قرار داشت.» «لیمبرت» که خود یکی از 66 گروگان آمریکایی در ماجرای گروگانگیری سال 1979 در سفارت آمریکا در تهران بود، میگوید: «یکی از دلایل تمرکز بر روی گزینه تحریم این است که ما حالا با شیوه انجام آن بهخوبی آشنا هستیم. اینکه گزینه آشنایی است. اینکه برای انجام آن نیازی به مواجهه با ایران نیست و طرفهای ما بریتانیا، سازمان ملل، روسیه و چین هستند.» «لیمبرت» میگوید: «در مقابل استفاده از گزینه دیپلماسی در مقابل ایران برایمان دشوار است. کسی نمیداند که چگونه باید از این گزینه در مقابل ایران استفاده کرد تا کارساز واقع شود. بارها تلاش کردهایم و بارها جواب نگرفتهایم. به محض اینکه جواب نگرفتهایم، مذاکرات را رها کردهایم و بازگشتهایم به سمت گزینهای که با استفاده از آن بهخوبی آشنا هستیم. «تام پیکرینگ»، معاون سابق
وزارت خارجه آمریکا در امور سیاسی و یکی دیگر از امضاکنندگان این نامه میگوید: «زمان آن فرا رسیده تا دولت آمریکا به فکر سرمایهگذاری برابر روی گزینههای خود باشد. اینکه در مقابل سیاست تحریم و احتمال استفاده از گزینه نظامی، در زمینه مذاکرات هم انعطاف بیشتری به خرج دهد.» او میگوید: «شاید اولین و مهمترین چیز این باشد که رییسجمهوری بتواند تصمیم خودش را بگیرد. اینکه یک معامله در کار باشد و در گام بعدی حرکت در راستای دستیابی به آن معامله.» «کریستین ساینس مانیتور» مینویسد: «پیشنهاد فعلی گروه مذاکرهکننده با ایران (1+5) درخواست از ایران برای توقف تولید اورانیوم غنیشده 20درصد و اعلام آمادگی تهران برای کاهش تولید اورانیوم با این غنا در ازای کاهش تحریمها از جانب غرب است؛ تحریمهایی که در زمینه نقل و انتقال طلا و صادرات پتروشیمی اعمال شدهاند. اما خبری از کاهش تحریمهای مالی و نفت نیست. حال آنکه مقامات تهران میگویند که چنین پیشنهادی عادلانه نیست.» «جیمز دابینز» معاون وزیر خارجه آمریکا در دولت جورج بوش از دیگر امضاکنندگان این نامه میگوید: «شاید پاسخ به چنین اظهار نظری خیلی ساده باشد، ما سخاوت بیشتری در کاهش
تحریمها به خرج دهیم و در مقابل ایران هم حسننیت خود را نشان دهد.» «لیمبرت» میگوید: «اما بحث اعتماد هم مطرح است. یا شاید عدم اعتماد. اینکه شاید ایرانیها بگویند این یک حقه است. شاید بهتر باشد دو طرف تا حدی از مواضع خود پایین بیایند.»
«کریستین ساینس مانیتور» مینویسد: «تلاش دولت باراک اوباما برای پایاندادن به برنامههای هستهای تهران از طریق تمرکز روی اقدامات تنبیهی و عدم تمرکز روی روشهای دیپلماتیک، برنامه مذاکرات با تهران را به خطر میاندازد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.