خیابان سوم
ایپریل جانستون/ ترجمه هادی عظیمی
ماشین را آرام و آهسته میراند و روی سرعتگیرهای خیابان آجری سرعتش را کم میکرد. برای اولینبار، رادیو خاموش بود و تنها میشد صدای باد را شنید که باران تازه را از درختها بیرون میزد و روی شیشه میریخت.
آرام گفتم: «برفپاککنترو بزن.»
او هم گفت: «غژغژ میکنن. نمیخوام سر و صدا کنم.»
لبخندی به او زدم. سرم را روی شکمم، جاییکه دخترمان پیش از این زندگی میکرد، چرخاندم. آن وقتها سر و صدا برایش مهم نبود. اصلا فکر میکردیم که از درون من بتواند بشنود؟ یادم نمیآید چه فکر میکردیم. آن دو روزی که دخترمان داشت پیدایش میشد، با تمام نالههای خشمگینانه و مشتهایی که در پتوها سفت میشدند، طولانیتر از تمام روزهایی که منتظرش بودیم، به نظر میرسید. طولانیتر از تمام روزهایی که در تعقیب گرد و خاک و موی سگ تمام گوشه و کنار خانه را میگشتیم تا اینکه خانه برای آمدنش مهیا شود.
ماشین را در خیابان سوم زیر تیربرقی که لامپش سوسو میزد پارک کرد و هر دونفرمان در صندلیهایمان چرخیدیم. دخترمان خواب بود، سر تقریبا کچلش به یک طرف کج شده بود و لبهای کوچکش از وسط از هم باز شده بودند. دستش را از بالای تکیهگاه سر صندلی دراز کرد، پشت انگشتش را روی بازویش کشید و زمزمه کرد: «رسیدیم خونه.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.