|

موفقیت دیگری برای «سوچی»

59 زندانی سیاسی آزاد شدند

شرق:دیده‌بان حقوق بشر درحالی در گزارش خودش انتقادهای شدیدی به وضعیت حقوق بشری میانمار وارد می‌کند که تنها چند روز پیش از آن گزارش سالانه وزارت خارجه آمریکا، پیشرفت حقوق بشری میانمار را ستوده بود. به نظر می‌رسد اتحادیه اروپا گزارش دوم را ملاک گرفته و خبر رسیده که این اتحادیه تحریم‌هایش علیه دولت میانمار و مقامات ارشد آن را برای همیشه لغو کرده است. رییس‌جمهوری میانمار در نخستین واکنش، 93 زندانی از جمله 59 زندانی سیاسی را عفو کرد. اقدامی که می‌توان از آن به‌عنوان موفقیتی دیگر برای آنگسان سوچی، رهبر مخالفان برمه یاد کرد. در بیانیه اتحادیه اروپا با تاکید بر اینکه لغو تحریم‌ها شامل «تحریم‌های تسلیحاتی» نمی‌شود، آمده است که میانمار هنوز باید «چالش‌های مهمی» به‌ویژه در مورد اقلیت مسلمان را برطرف کند. به گزارش آسوشیتدپرس «یه آنگ»، زندانی سابق و عضو کمیته دولتی، تصریح کرده است که حداقل 59 زندانی سیاسی آزاد شده‌اند و 350 نفر نیز هنوز در زندان هستند که بیشتر آنها عضو اقلیت‌های بومی هستند. آنقدر زندانی در برمه هست که دولت با هر مناسبتی جمعی از آنان را آزاد می‌کند و هنوز زندان‌ها پر است. سال گذشته میلادی در چند مقطع زمانی ده‌ها زندانی آزاد شدند که برخی از آنها زندانی سیاسی بودند. آزاد کردن زندانی‌ها بخش مهمی از اصلاحاتی است که تین سین، رییس‌جمهوری میانمار از سال 2010 آغاز کرده است. بازکردن نسبی فضای مطبوعات و راه دادن برخی مخالفان به قدرت، از جمله موارد دیگر این اصلاحات بود. با اینکه برخی فعالان دموکراسی در میانمار، اصلاحات نخستین دولت نظامی - پس از نیم قرن سلطه نظامی‌ها - را به دیده تردید می‌نگرند، جامعه جهانی این اصلاحات را با روی باز پذیرفت. از سال 2010 تحریم‌ها علیه میانمار کاهش قابل‌توجهی یافته و برخی از آنها به حال تعلیق درآمده بود. حتی دولت ژاپن به عنوان بزرگ‌ترین طلبکار میانمار برای پیشبرد اصلاحات از 7/3‌میلیارددلار طلبش گذشت. آنگ‌سان‌سوچی، رهبر مخالفان هم به لطف این اصلاحات از حبس خانگی رها شد. او معتقد است: «برای رسیدن به دموکراسی پیش از همه چیز، به نظم، اتحاد و عشق نیاز است.» و بارها تکرار کرده دموکراسی تمرین می‌خواهد و شرکت در انتخابات یکی از این تمرین‌هاست. اما منتقدان سوچی می‌گویند او برای مشارکت در قدرت در مقابل نظامی‌ها بیش از حد کوتاه آمده است. مثلا همین اواخر سوچی به راحتی از کنار اعتراض روستاییان و ساکنان اطراف معدن مس در شهر «مونیوا» در شمال غرب برمه، گذشت. این معدن با مشارکت یک کمپانی نظامی و یک کمپانی چینی برپا شد. اعتراض روستاییان به تصاحب اراضی‌شان توسط این کمپانی‌ها و مسایل زیست‌محیطی بود که دولت این اعتراض‌ها را به‌شدت سرکوب کرد. سوچی در این ماجرا نقش مهمی داشت. او رییس کمیته‌ای بود که فعالیت این معدن را بررسی کرد و در نهایت، ملاحظات اقتصادی و به دست آوردن رضایت نظامی‌ها او را ترغیب کرد به ادامه فعالیت آن رای دهد اما مهم‌تر از این، مساله دیرپا و حل نشده خشونت بوداییان علیه مسلمانان در میانمار است؛ یکی دیگر از نقاط سیاهی که کارنامه برنده صلح نوبل را مخدوش کرده است. قولی میان بوداییان میانمار رواج یافته که می‌گوید: «دانه درختی که در کنار معبدی رشد می‌کند، اول کوچک به نظر می‌رسد، ولی پیش از آنکه آن‌قدر رشد کند که معبد را ببلعد، باید ریشه‌اش را بزنی.» بودایی‌ها از این استعاره استفاده می‌کنند تا از خطر اقلیت مسلمان برمه بگویند اما زمانی که چنین جمله‌ای را یک رهبر بودایی با آن ظاهر صلح‌دوست در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی بگوید، مشخص می‌شود که تا چه حد می‌تواند جدی باشد. چنین جمله‌هایی مجوز یکی از خشن‌ترین برخوردها علیه یک اقلیت قومی در جهان را صادر می‌کند. با این همه، خشونت‌ورزی از جانب پیروان دین «بی‌گزندی و رواداری»، نه آنقدر واکنش سوچی را برانگیخت و نه جامعه جهانی را.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.