دو ماه دیگر در ایران
ترجمه: نسرین رضایی
مردم ایران در 14 ژوئن 2013 به پای صندوقهای رای میروند تا نامزد مورد نظر خود را برای ریاستجمهوری انتخاب کنند. انتخابات این دوره ایران از دو جهت قابل بررسی است:
1- تعداد فوقالعاده زیاد نامزدهایی که رسمی و غیررسمی اعلام نامزدی کردند.
2- بحث داغ ائتلاف میان نامزدها برای تعیین گزینه نهایی.
در اوایل ماه آوریل بیش از 30 نامزد کاملا جدی بهطور مستقیم و غیرمشروط اعلام نامزدی کردند. این موضوع در انتخابات ایران تا حدی جدید است؛ چراکه در گذشته شمار محدودی نامزد وارد صحنه میشدند، نامزدهایی که کاملا امید به پیروزی داشتند و از میان آنها در نهایت یک گزینه انتخاب میشد. صحبتهای چهارسال پیش حسن روحانی (که حالا در انتخابات این دوره خود یک نامزد پیشرو محسوب میشود) خود گویای همین موضوع بود. روحانی در آن زمان گفت: «هرکسی فکر میکند که پیروز انتخابات است. بنابراین همه امیدوارند.»در سال 2005 که محمود احمدینژاد در انتخابات ریاستجمهوری پیروز شد، چهره شناختهشدهای محسوب نمیشد. این موضوع را میتوان اینگونه تعبیر کرد: قدرت در دو دوره احمدینژاد تقسیم شده است. این تقسیمشدن به دلایل مختلفی صورت گرفت. مهمترین دلیل این بود که با انتخاب محمود احمدینژاد راه برای ورود گروههای حاشیهای به عرصه سیاست باز شد. راه باز شد و امیدهای گروههای کوچک بیشتر برای نامزدی و پیروزی بیشتر و شاید گروههای قدرتمند سیاسی در مقابل، تا حدی منزوی شدند. حالا جمهوری اسلامی دارای یک ساختار سیاسی با اعضای پراکنده است. گروههایی که
این دوره به امید پیروزی در انتخابات ریاستجمهوری پا به عرصه رقابت گذاشتهاند و هریک امید به کسب آرا دارند. نامزدهایی که امید پیروزی دارند، گرچه شکست در انتخابات هم برای آنها گزینه تعجببرانگیز نخواهد بود. اما در سوی دیگر ماجرا، بحث دیگری هم وجود دارد. اینکه اظهار نظرهای متفاوتی میشود و گفته میشود که بیشتر گروههای مجزا که برای انتخابات نامزد معرفی کردهاند، از احزاب محافظهکار هستند. چشمهای زیادی به نتایج انتخابات ایران دوخته شده است، اینکه شرایط بعد انتخابات چگونه خواهد شد. منظور اوضاع داخلی نیست. انتخابات ایران برای کشورهای ناظر از جنبه دیگری برای غرب حایز اهمیت است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.