|

رادیو، رسانه فراموش‌شده

فرزانه ابراهیم‌زاده

پدربزرگم می‌گفت درست سال 1319 بود. یک‌سال قبل از حمله متفقین به ایران که ظهر یک روز نیمه‌های بهار از رادیو نفتی آن قهوه‌خانه کوچک وسط خیابان لاله‌زار که هنوز رونقی داشت، برای اولین‌بار صدایی از آن جعبه چوبی شنیدیم که می‌گفت: «اینجا ایران، صدای ما را از تهران می‌شنوید.» این نخستین باری بود که در حدود 30 سالی که رادیو اختراع شده بود، صدایش از تهران شنیده می‌شد؛ آن روز حتما چهارم اردیبهشت 73 سال پیش بود؛ روزی که بالاخره ایستگاه بی‌سیم قصر قاجار - که هنوز به زندان مخوف شهربانی رضاخانی نپیوسته بود - به راه افتاد و رادیوایران کارش را آغاز کرد. راستش این حرف‌ها به دلیل ارزش رسانه رادیو و تاریخچه آنها نیست. دیروز رادیو 73ساله شد؛ 73سالگی‌ای که دوران پختگی رسانه است. به همین مناسبت خواستیم یادی کنیم از بزرگان و خاطرات رادیویی‌ها، از آن همه نام بزرگی که روزی در رادیو شنیده بودیم. هیچ‌کس قبول نکرد که از رسانه‌ای که روزی یکی از اعضای خانه مردم بوده، بگوید. رادیو که روزگاری با حضور بزرگانی چون یوسف صدیق‌اعلم، حسینعلی مستعان، دکتر سعید نفیسی، ادیب‌خوانساری، ملک‌الشعرای بهار، نصرت‌الله محتشم، کریم فکور، حسینعلی راشد، حسن کسایی، غلامحسین بنان، روح‌الله خالقی، علینقی‌خان وزیری و با حضور کسانی چون منوچهر نوذری، ژاله علو، اکبر منانی، منوچهر آذری، مرتضی احمدی، آذر دانش، فرهنگ مهرپرور به روزهای طلایی خود رسید، این روزها مانند آدم‌هایش فراموش شده است و مسوولان آن در لابه‌لای برنامه‌های رنگارنگ خود نام‌های بزرگ را از یاد برده‌ا‌ند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.