|

پدرخوانده

ناهید کبیری شاعر و نويسنده

با همه خستگی پرانرژی و خوشحال است. حسی فراتر از خوشحالی دارد. ذوق‌زده است. فیلم‌های جشن عروسی یکی، دو ساعت پیش رسیده است. برای دیدن خواهرش در لباس عروسی به‌شدت هیجان دارد و می‌خواهد هرچه زودتر خودش را به خانه برساند. کت و شلوارش را بلافاصله با یک تی‌شرت و شلوار کوتاه عوض کند، آبی به سر و رویش بزند، فیلم را در دستگاه بگذارد و، به ایران پرواز کند... کاش چراغ همه چهارراه‌ها سبز بود و مسیر طولانی «های‌وی» کوتاه‌تر می‌شد. اما اگر خودش را هم به در و دیوار بزند و بکشد، این راه یک‌ساعته یک دقیقه هم کوتاه نمی‌شود. برای دیدن پدر و مادرش که به یقین خیلی پیر شده‌اند، عمه‌ها، خاله، مراسم عقد، منقل اسفند، شام عروسی، بزن
و بکوب و دیدن همه چیز‌ها و کسانی که در این 17 سال احتمالا از یاد برده است، آرام و قرار ندارد. فکر می‌کند چه سرنوشتی! بارها از اینکه نمی‌توانست به هیچ شکلی به وطن برود در خلوت و دور از چشم زنش گریه کرده بود اما عروس‌خانم یعنی همین خواهر کوچولویش قول داده بود هیچ لحظه و هیچ صحنه‌ای را در فیلم جا نگذارد و برایش بفرستد. گفته بود باید رقص دایه‌خانم را با عصا و عینک و آن پاهای کوتاه ورم کرده ببیند و کلی بخندد. با خودش فکر می‌کند آیا زنش هم دایه‌خانم را به یاد می‌آورد؟ خط سمت راست جاده آرام‌آرام کند می‌شود و ماشین‌ها را به هم نزدیک می‌کند. شاید آن جلوتر‌ها تصادفی، چیزی شده باشد. عبور چند ماشین پلیس را می‌بیند و مطمئن می‌شود که تا چند دقیقه دیگر جاده به حالت طبیعی بازمی‌گردد. در این فرصت در کیفش را باز می‌کند و چند بار بر فیلم‌ها دست می‌کشد. دوباره فکر می‌کند آیا زنش دایه‌خانم را به یاد می‌آورد؟ تازه ازدواج کرده بودند که از ایران بیرون زدند. زنش بعد از طلاق از همسر آمریکایی با دختر پنج‌ساله‌اش برای دیدن خانواده به ایران آمده بود. بعد از ازدواج هم این افتخار را به او داد که پدرخوانده دخترش باشد؛ و او به همین سادگی صاحب دختری شد که نه موهایش به رنگ موهای او بود، نه به زبان او حرف می‌زد و نه دوست داشت به جای «سرا»، «سارا» صدایش کند. حالا مانده بودند که او را چطور از راه‌زمینی به آن طرف مرز بفرستند.
پدرخوانده به‌شدت می‌ترسید و دل‌و‌جرات این ریسک‌ها را نداشت. اما عاقبت یک روز جانش را کف دست‌هایش گذاشت و به هر جان‌کندنی که بود توانست خودش را به آن سوی آب‌ها برساند و بارها از زبان زنش بشنود: «اگر من نجاتت نداده بودم، مرده بودی!» او هم آدم ناسپاسی که نبود. اگرچه تحمل زنش با آن هویت مغشوش نه ایرانی نه آمریکایی کار آسانی نبود و گاهی نفسش را می‌گرفت. سارا یا ببخشید! «سرا» هم که دیگر هیچ... راه باز می‌شود. پایش را روی گاز فشار می‌دهد. صدای موسیقی نوایی عثمان را بالا می‌برد. فکر می‌کند آیا مادر، آن لباسی را که او برایش فرستاده بود در شب جشن پوشیده است؟ آیا پدر کراواتش را زده است؟ آیا دخترخاله‌اش هم در فیلم هست؟ همان که آن روزها ستاره رویاهایش بود و تا او به خود بیاید و آدم بشود شوهر کرده و رفته بود... از یادداشتی که زنش به در آپارتمان چسبانده جا می‌خورد: «بی‌خود زنگ نزن!» «بیل برق را نداده‌ای برق نداریم. من می‌روم» جیم «جواب» سرا را«هم خودت باید بدهی!» قلبش هری پایین می‌ریزد. حالا فیلم‌ها را چطور ببیند؟ با غرغر زنش و سارا چه کند؟ چطور به آنها بگوید خب او هم آدم است. خسته است. گاهی فراموش می‌کند. گاهی اشتباه می‌کند. گاهی دلش تنگ می‌شود. گاهی از دوری آنها که دوستشان دارد دیوانه می‌شود. آنها که رنگ پوست و موهایشان به رنگ اوست. به زبان او حرف می‌زنند؛ و به دليل یک اشتباه کوچک کاری نمی‌کنند که او بخواهد خودش را از طبقه یازدهم... پیش از آنکه دیر بشود و خانم‌ها گرسنه و عصبانی از راه برسند، شتابزده به آشپزخانه می‌رود، آستین‌ها را بالا می‌زند و یک بسته گوشت یخ‌زده از فریزر بیرون می‌آورد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.