خستگی از تحریم
ترجمه: نسرین رضایی
بحث داغ این روزها تحریم است و بحران اقتصادی. هرکدام به نوعی اقتصادی هستند و هرکدام به نوعی طعمی تلخ دارند؛ تحریم در مقابل برخی کشورها برای ممانعت از فعالیتهای هستهای و ریاضت اقتصادی در دیگر کشورها به دلیل بحران مالی اروپا. میگویند کرهشمالی تهدید کرده و تصمیم به ادامه فعالیتهای هستهای دارد. اینکه ایران حاضر نیست فعالیتهای هستهای خود را متوقف کند و مقامات تهران میگویند هدفشان از غنیسازی اورانیوم، تامین انرژی است. پیونگیانگ بهطورکلی مذاکرات برای توقف فعالیتهای خود را متوقف کرده است اما تهران آخرین دور مذاکراتش را با گروه 1+ 5 در «آلماتی» انجام داد. گرچه چیزی از این مذاکرات عاید غرب نشد اما شرایط تهران با کرهشمالی بسیار متفاوت است. نام تحریم اقتصادی با کشورهای دیگری چون کوبا، سودان و سوریه هم گره خورده است. اما اینکه این تحریمها تا چه حد تاثیرگذار است خود جای سوال دارد. درست است که دسترسی به بانک جهانی و ورود به عرصه تجارت جهانی و معاملات بینالمللی تا حد زیادی محدود شده اما تجارت برای این کشورها هنوز متوقف نشده است. اتحادیه اروپا، آمریکا و متحدانش و حتی ژاپن امیدوارند که تحریمها در مقابل
سیاستهای تهران نتیجهبخش باشد. گرچه اثر تحریمها در ایران با افزایش قیمتها محسوس است اما خبری از گزینه فلجکننده نیست. نباید فراموش کرد که ایران، سرزمین جاده ابریشم، همسایگانی چون افغانستان، پاکستان و حتی عراق دارد. نباید فراموش کرد که بخشی از رهبران جهان در نشست دوربان، مخالفت خود را با تحریمهای اقتصادی ایران اعلام کردند و این خود نشان از تمایل این کشورها برای ارتباط اقتصادی با تهران دارد. کشورهایی چون برزیل، چین، روسیه. جدا از این کشورها، کوبا نیز که درد مشترک با تهران داشته، روابط گرمی با ایران دارد. این نکته را نیز نباید فراموش کرد که تحریمها برای طرف مقابل هم آزاردهنده است. آزاری که حداقل آن، محدود شدن روابط تجاری یا حذف یک گزینه برای معامله است. بلومبرگ در سرمقاله اخیر خود با اشاره به تحریمها علیه کوبا مینویسد: آیا واقعا کشوری چون کوبا برای ایالات متحده یک تهدید محسوب میشود؟ در ادامه این سرمقاله آمده است: بسیاری از تحریمهای تجاری والاستریت در مقابل کوبا غیرضروری است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.