سهراب ؛خروس جنگی اشراقی
داریوش معمار
او نوه میرزا «نصرالله خان» نخستین رییس تلگرافخانه «کاشان» بود، پدر و مادرش هر دو اهل هنر بودند و تا پایان دوره متوسطه را در شهر گلوگلاب (کاشان) گذراند، در یک دوره کوتاه به استخدام اداره فرهنگ درآمد و در مقطعی نیز مستخدم شرکت نفت، وزارت کشاورزی و دبیرستان هنرهای زیبا در تهران شد، عمر این کارهای رسمی با استعفا به پایان رسید. در ابتدای مسیر هنریاش عضو دوره دوم گروه «خروس جنگی» بود که شاعران و هنرمندان تجمسی جوان و پیشرو آن روزگار با تمایلات سورئالیستی و شعار مبارزه با کهنهپرستی آن را شکل داده بودند، شاخصترین افراد این گروه؛ «غلامحسین غریب»، «حسن شیروانی» و «هوشنگ ایرانی» بودند. سهراب سپهری که روزگارش در ابتدای کهنسالی و اوج شهرت به عنوان نقاش و شاعر، بر اثر بیماري سرطان خون به پایان رسید، با کتاب «مرگ رنگ» پا به عرصه ادبیات گذاشت و با مجموع شدن شعرش در «هشت کتاب» از خط مرگ گذشت. در زمان حیات سهراب، وی را هنرمندی منزوی و مایل به اندیشهها و رفتارهای عرفانی شرقی، به خصوص آسیای دور میدانستند، که در آثارش خوشبینی لطیف و صمیمیتی روحانی وجود دارد، این شهرت آنچنان بوده که «رضا براهنی» در دهه 50 لقب «بچه
بودای اشرافی» را به او داد و پیشبینی کرد شعرش از دوام و اقبال زیادی برخوردار نخواهد شد، البته این پیشبینی براهنی درست از آب درنیامد و شهرت سپهری به خصوص از دهه شصت تا امروز آنچنان در شاعری بالا گرفت که وجه دیگر حضور وی (نقاش) را زیر سایه خود برد و عاقبت منتقد بانفوذی مانند براهنی نیز به اشتباه خود در ارزیابی ارزشهای خاص شعر او اشاره کرد. سپهری در کنار نیما، اخوان، فروغ و شاملو جزو پنج ستاره درخشان شعر نو فارسی است که شاعران نوپرداز را تحت تاثیر قرار داده، گروهی از منتقدان، سهراب را پیشگام «موج نو» شعر فارسی (با انتشار کتاب مرگ رنگ) هم دانستهاند، هرچند این عنوان به نظر نگارنده برای «شین. پرتو» و بیش از همه برای «هوشنگ ایرانی» زیبنده است. شاعر اشراق و مکاشفه در اردیبهشت سال 59 به حجم سبز شعرهایش پیوست و در کران نازک تنهایی آن ساکن شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.