|

این روزهای منِ خواننده

کاوه آفاق

این روزها روی صحنه تماشاخانه پارین زعفرانیه، بازیگر تئاتری کمدی ابزورد به نام «خاکستری» هستم به کارگردانی شایان افکاری و با اینکه یکی، دو شب از اجرای آن بیشتر نگذشته، تعداد تماشاچیان لااقل این ذهنیت را در من ایجاد کرده که این تئاتر خوب از آب درآمده است. اما واقعیت اینجاست که هنوز هم نمی‌دانم چرا روی سن‌تئاتر هستم و چرا صحنه موسیقی از من دریغ شده و به رویم مسدود مانده است؟ و چرا اجازه حضور من در اولی (تئاتر) هست و هنوز در دومی (موسیقی) فراهم نشده؟ گاهی در روزهای تمرین در محوطه زیبای پارین که بخشی از موزه زمان زعفرانیه است، تنها قدم می‌زدم و چای به دست، فکر می‌کردم که دغدغه من همیشه تالیف اثر بوده، در هر حوزه‌ای از هنر که فعالیت می‌کردم. تا به حال یا آهنگ ساخته‌ام و ترانه گفته‌ام یا شعر نوشته‌ام یا فیلمنامه یا حتی نقاشی و معماری. اما بازیگری برای من یک رفع خستگی و فراغت بوده؛ چرا که همیشه مقـید به تالیف بوده‌ام و نه اجرای مولفه‌های دیگران. دست روزگار یا هرچه بنامیم اما کاری کرد که این ترانه‌گوی مغـرور، به حرمت هنر، تنها دلخوشی‌اش دیدن هموطنان و دوستدارانش در پایین صحنه نمایش خاکستری باشد! حالا تنها شنیدن صدای دست آنهاست که شاید خستگی 10سال تنازع بقا در حوزه موسیقی به اصطلاح زیرزمینی و این روزها روی زمینی را به یمن فرکانس صدای آنها از تنم بیرون می‌کشد و به من امید فعاليت و ماندن می‌دهد. سالن تئاتر ما کوچک است و به راحتی از روی سن، ردیف آخر آن پیداست. اگر آینه‌ای در انتهای سالن بود و من خود را حین بازی در آن می‌دیدم، نمی‌دانستم آیا باز هم بازیگری را ادامه می‌دادم یا نه. البته ناگفته نماند یکی از دغدغه‌های من در هنرهای نمایشی و سینما همیشه کمدی بوده و آن را عمیق‌ترین ژانر موثر بر روح مخاطب می‌دانم و تئاتر «خاکستری»ما به قلم شایان افکاری هم متنی کمدی ا‌ست و هم عمیق و روایت یک ساعت از زندگی و معصومیت دو آدمکش کم‌هوش است که شاید قصه‌ای نمادین از این روزهای بعضی از ما باشد. من که در ترانه‌هایم سال‌ها گریسته‌ام و گریانده‌ام، شاید کمی با تلنگر به تفکر همراه با خنداندن شما روی صحنه، بار گناهانم کم شود. منتظر افتخار دیدار شما از نزدیک هستم؛ چه در صحنه تئاتر به عنوان یک بازیگر و چه پشت میکروفن و ساز به‌دست به عنوان خواننده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.