سربند
علی ثابت
یادت میآید؟ کنار سیدرضا چهار زانو، روی زمین خاکی نشسته بودم.
سیدرضا پوتینها را واکس میزد و من سر خم کرده بودم بین دو پا و با نگاهم مسیر فرچه را دنبال میکردم؛ چپ، راست، بالا، پایین
سخت کوبیدی به شانهام. پریدم. خندیدی و گفتی:
-کجا سیر میکنی برادر؟
نگاهت کردم. بیرمق. خندیدم.
سیدرضا گفت: دلش تنگ خونهست!
گفتی: نه بابا این کلکها قدیمیشده و...
گفتم: ول کن حاج احمد. عاشق نشدی، نمیدانی!
گفتی: عاشق شدهام، خوب هم میدانم. اگر عاشق بودی، اینطور بغ نمیکردی و زل نمیزدی به فرچه سیدرضا.
من خودم از صبح تا حالا توی گردان، دنبالش هستم. آخر سر هم که گمشدهام را پیش شما پیدا کردم.
یکه خوردم.
-پیش من است؟
سیدرضا که صورتش زیر آفتاب مچاله شده بود،
دستش را بیرمق بالا آورد و باته خندهای گفت:
سربندت را میگوید، بردار....
-سربند منو میخوای؟
-سید که نیستم، سربند یازهرا هم نبندم؟
در دلم گفتم: تو دیگه چه مسلمانی هستی! چه فرقی دارد؟
نگاهم کردی و گفتی: علی آقا... برای ما فرق داره. مثل شما که اونی که چشمت رو گرفته، با بقیه برایت فرق داره.
سربند را گرفتی و رفتی.
دوباره سر خم کردم میان دو پا...
سیدرضا آهسته و باخنده گفت: خدا میداند چقدر بلوا به پا کرده برای پیدا کردن سربند یا زهرا.
*
غبار در فضا معلق بود و ماسک بود که بین بچهها ردوبدل میشد. نیمخیزشده بودم پشت خاکریز. نفس بالا نمیآمد. خسخس سینهام را میان آن همه صدا واضحتر از همیشه میشنیدم. همه چیز صامت بود و تکانها آهسته.
زل زده بودم به تو
یکی فریاد زد، چه کار میکنی تو... ماسک را به سمتم انداخت که بزن.
دیگه یادت نمیآید.
من هم یادم نمیآید.
تهران بالای سرمزارت ایستاده بودیم. وقتی در قبر گذاشتنت، هنوز سربند یازهرایت را بسته بودی.
دوست داشتم مثل آخرین لحظهها باز هم سینهخیز شوم و زل بزنم به تو.
تو یادت نمیآید. ولی من مجذوب سربند یازهرایت شدم.
به یاد شهید احمد ضرغامی
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.