|

نویسنده و غربت ناگزیر

ناهید کبیری . شاعر و نويسنده

آقای «ف» در ماشین را قفل کرد و به راه افتاد. اما 10قدم بیشتر نرفته بود که ایستاد. با شتاب جیب‌هایش را گشت. چیز مهمی را آه! در ماشین جا گذاشته بود... کاغذ و مدادش را.
انگار بدون این چند ورق کاغذ تاشده و آن یکی، دو مدادتراشیده، نفسش بند می‌آمد، روزش به شب نمی‌رسید و تعادل دنیایش
به هم می‌خورد. باید به هر کجا که می‌رفت این مایه‌های دلخوشی را در یکی از جیب‌هایش می‌گذاشت و با خود می‌برد.
حتی اگر آن کاغذ تاشده همین‌طور سفید می‌آمد و سفید می‌رفت و از مدت‌ها پیش، رد پای هیچ کلمه‌ای در پشت و روی آن نوشته نشده بود. این کاغذ و مداد مگر چه سحر و جادویی داشت که زندگی را برایش معنا می‌کرد و بند نافش را به حرفه‌ای که انگار با آن به دنیا آمده بود گره می‌زد؟ اما چرا در این بیست‌و‌چندسالی که ترک وطن کرده بود به غیر از یکی دو رمان بی‌رمق و ناموفق کار دیگری نتوانسته بود بکند؟ آیا ریشه آن شوروشیدایی را فراموش کرده بود در چمدان بگذارد و با خود به هر کجا که می‌خواست ببرد؟
اغلب غروب‌ها که به خانه می‌آمد بعد از آن که آبی به سر و صورتش می‌زد و لیوان بزرگ دسته‌دارش را از نوشابه‌ای خنک پر می‌کرد، روی یک صندلی چوبی در گوشه بالکن می‌نشست و به دنبال سر نخی می‌گشت که بتواند با آن کلمه‌ها و سطرها و خلاقیت‌های گمشده‌اش را به سوی نشانه‌هایی از یک رمان تازه ببرد. اما نه! انگار نمی‌شد...
با سرکشیدن نوشابه دوم هم نمی‌شد. سیگار دیگری آتش می‌زد و گناه این زندگی سترون را گاهی متوجه زنش می‌کرد- که به دلیل پیوستن به خانواده‌اش در ینگه دنیا او را راهی سفر کرده بود-گاهی هم متوجه همه آن کسانی که به آخرین رمانش مجوز چاپ نداده بودند.
رمانی که دست‌کم دو، سه سال روی آن کار کرده بود و از نظر مضمون و فرم می‌توانست نقطه‌عطفی در کار‌های او باشد. روزی که خبر «غیرقابل چاپ بودن» کتابش را شنید، آنچنان به هم ریخت و ناامید شد که یک هفته تمام با تب‌ولرز و هذیان به رختخواب افتاد. بعد هم به‌طور نگران‌کننده‌ای لاغر شد. کمربند‌هایش را دوبار به دور کمرش می‌بست و شانه‌های کتش تا نزدیک‌های آرنج آویزان شده بود. آخر انتظار نداشت که به جای اما و اگر‌ها و حذف‌ها و اصلاحیه‌های همیشه، کل کتاب رد شده باشد.
و حالا نوبت زنش بود که به میدان بیاید و چشم‌اندازی از همه آن سنگ انداختن‌ها و از هفت‌خوان‌رستم گذشتن‌ها و پشت‌چشم‌ نازک‌کردن‌های ناشر‌ها و چه و چه را در سرزمینی دیگر به او نوید بدهد و وسوسه‌اش کند که به مهاجرت تن دردهد. از اینجا بود که آقای «ف» با بغضی فروخورده و قلبی شکسته به یک سفر ابدی تسلیم شد و رفت که مثلا با پروبال باز بنویسد و با یک ناشر درست و حسابی قرارداد ببندد و به یک نویسنده جهانی تبدیل شود و کاندیدای جایزه نوبل ادبی بشود و...
ساعت 6:30 عصر است که خسته اما سرحال به خانه می‌رسد.
احساس می‌کند در همین فاصله محل کارش تا خانه ناگهان حسی، صدایی، کلمه‌ای، چیزی، مثل شعله یک کبریت در ذهنش جرقه زده است و آن جوشش آشنای گذشته‌ها را در او بیدار کرده است. باید بلافاصله به خانه برود و بنویسد.
تا صبح بنویسد... از هیاهوی جمعیت و صدای بلند موسیقی که از آن طرف در به گوش می‌رسد، حالش گرفته می‌شود و به یاد می‌آورد که امروز هم پسر لوس‌وننر زنش یک مهمانی دیگر به راه انداخته است.
چه مصیبتی! حالا چه کند؟ تا شب به نیمه برسد، این سروصدای دلخراش را تاب بیاورد و در هیچ گوشه خانه فضای کوچک خلوتی پیدا نکند؟ نه در دستشویی و نه در اتاق خواب؟ بگذارد این دختر و پسر‌ها با آن موهای سیخ‌سیخی و خالکوبی‌های افراطی و حلقه‌های زینتی که به پره‌های بینی و اینجا و آنجای سرشان آویزان کرده‌اند، حواس او را پرت کنند و در فرصت کوتاهی هم که زنش را در گوشه‌کناری می‌بیند، دلش بخواهد با احتیاط از او بپرسد «اینها کی می‌روند؟» و جرات نکند؟ با خودش فکر می‌کند: «چرا آن روز‌ها که عاشق زنم شدم فکر می‌کردم پسرش همیشه همان‌طور کوچولو و مامانی و بی‌دردسر باقی می‌ماند...»
سردرد بهترین بهانه‌ای است که شام نخورده به رختخواب برود، لحاف را بر سر بکشد و وانمود کند خوابیده یا مرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.