|

خشم و هیاهوی من

امید بلاغتی

رفیقی داشتیم که آمد خانه‌مان، مغموم‌وار و مایوس با نگاهی رو به افق، به من گفت: دیدی آخر دزدیدند ایده‌ام را و به اسم یک نویسنده ساختگی که آدم حتی چندشش می‌شود نام خانوادگی‌اش را بگوید منتشر کردند. بی‌انصاف‌ها حتی نام رمان، نام شخصیت‌ها، تکنیک‌های روایتگری و... را دزدیدند. بعد آهی کشید و گفت: تا بوده، همین بوده.
دزدیده‌اند و به نام زده‌اند و حقیقت در پس پرده مانده است. من این وضعیت را دیدم شانه‌هایش را مالیدم و سریع به آشپزخانه رفتم، آب‌قندی تولید کرده و بازگشتم.
گفتم: رفیق چیزی که تو زیاد ‌داری ایده برای نوشتن است. از نو شروع کن. می‌دانم به همه نشان خواهی داد جنس اصلی کدام است و تقلبی کدام.
گفت: بحث ایده نیست، انگار بچه‌ام را دزدیده‌اند و به او گفتند پدرش شخص دیگری است. همین‌طور که داشت اینها را می‌گفت، خوب که به مخم فشار آوردم، دیدم تا به حال حتی یک خط هم از این دوست‌مان نخوانده‌ام. برای همین کنجکاوانه گفتم: حالا کدام رمانت بود؟ با بهت نگاهم کرد و گفت: مگر نسخه قبل از بازنویسی نهایی‌اش را برایت نخواندم؟ گفتم: خیر! گفت: نامش خشم و هیاهو بود و شخصیت اولش بنجی. نامردها همه چیزش را دزدیده‌اند، حتی با فصل هفتم آوریل شروع می‌شود. چقدر بی‌شرفند اینها!
من نگاهی به حضرت ایشان کرده، گفتم: البته این رمان را به نظرم 60- 50 سال قبل از بسته شدن نطفه گرانقدرتان، ویلیام فاکنر (با همین نام خانوادگی نافرمش) نوشته است. شایان ذکر است ایشان برنده جایزه نوبل هستند.
لبخند عاقل اندر امیدی زد و گفت: تو هنوز این آمریکایی‌ها را و قدرت تبلیغاتشان را نشناختی. اینها همان‌ها هستند که از طریق رسانه‌هایشان جنگ خیالی خلیج‌فارس را به من و تو قبولاندند، نام یک نویسنده جعلی که کاری ندارد.
من مبهوت از این روشنگری‌شان تا پایان آن روز و چند روز دیگر سکوت کردم. یک‌ماه بعد همین رفیق‌مان زنگ زد و گفت: آخرین اثر ادبی که نوشته است یک شعر اتوبیوگرافیکال است و به نوعی اندوه سالیانش و زین پس دیگری هرگز چیزی نخواهد نوشت. شعر اینگونه آغاز می‌شد: اهل دارابم، روزگارم بد نیست، تکه نانی دارم، خرده ‌هوشی و الخ... .
نوستالژیا/ جلد پونصد و هفتاد و ششم/ روایت «رمانمو دزدیدن دارن...» یا «هنر نزد ایرانیان است و بس»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.