|

عامل بازدارنده حفظ کرسی‌های بین‌المللی

امیررضا واعظ‌آشتیانی . رییس‌ پیشین‌ فدراسیون دوچرخه‌سواری

یکی از دلایل از دست دادن کرسی‌های بین‌المللی از سوی ایران عدم آگاهی متولیان ورزش نسبت به دیپلماسی ورزشی و عدم شناخت کافی نسبت به این مقوله مهم است. این عدم‌آگاهی سبب می‌شود شناخت این مسوولان به سیاسی بودن ورزش در عرصه جهانی و چگونگی بهره‌برداری از آن جهت نگه‌داشتن کرسی‌های بین‌المللی به حداقل برسد. در دنیای امروز ورزش به مقوله‌ای سیاسی بدل شده است و حضور قدرتمند در این زمینه سبب می‌شود کشورهای آگاه نسبت به این مساله در عرصه‌های جهانی و منطقه‌ای و حتی در ارتباط با میزبانی مسابقات جهانی و المپیک یکه‌تازی کنند. در حال حاضر لابی‌گری به یک رسم تبدیل شده و تقریبا اکثر کشورهای قدرتمند در حوزه ورزش از این لابی‌ها بهره می‌برند، اما کشور ما به دلیل ناآگاهی در این زمینه و کم‌کاری‌هایی که اغلب به دلیل عدم دانش کافی صورت می‌گیرد، روزبه‌روز بیشتر به حاشیه و انزوا رانده می‌شود. در ایران با تغییر دولت‌ها یک عامل مهم که معمولا به ورزش شوک وارد می‌کند ایجاد تنش در وزارت ورزش است که اغلب با کوته‌نظری و حسادت گروهی همراه است و با مسایل مقطعی، جریانی، حزبی و گروهی برخورد می‌کنند و این مسایل عاملی بازدارنده در جهت حفظ کرسی‌های بین‌المللی است. نکته مهم دیگر عدم توانایی در حفظ کرسی‌های به‌دست آمده در عرصه بین‌الملل به دلیل بی‌برنامه بودن و هدفمند نبودن تشکیلات این عرصه است. ما تا زمانی که استراتژی کلان را به صورت برنامه‌های درازمدت در دستور کار قرار نمی‌دهیم طبیعتا مدیریت هم در این سطح سلیقه‌ای می‌شود و تصمیم‌گیری‌های مقطعی در دستور کار قرار می‌گیرد. از طرف دیگر بی‌ارزش خواندن کرسی‌های بین‌المللی هم از سوی کسانی که در عرصه ورزش حضور دارند سبب شده تا ما با واقعیت این کرسی‌ها به خوبی آشنا نباشیم و ندانیم که این کسب و حفظ این کرسی‌ها چه اثرات مثبتی برای یک کشور می‌تواند داشته باشد. یکی از ابزارها و لوازم کسب این کرسی‌ها کسب نتایج درخشان در مسابقات جهانی است. البته این روزها در آسیا لابی‌ها نقش غیرقابل انکاری در این زمینه دارند. برای مثال یک نپالی عضو هیات رییسه فدراسیون فوتبال آسیا می‌شود در حالی که نپال تقریبا هیچ جایگاهی در فوتبال آسیا ندارد. قطعا برای کسب این کرسی ارزشمند لابی‌های قدرتمندی صورت گرفته که البته اکثر این لابی‌ها اقتصادی هستند. به بیان دیگر به‌دست آوردن کرسی‌های بین‌المللی از دو جهت خارج نیست؛ یکی از راه لابی‌های اقتصادی و دیگری کسب نتایج درخشان در عرصه جهانی. در مورد اول قطعا کشور ما نمی‌تواند با کشورهای ثروتمند این قاره برابری کند اما کسب نتایج خوب در عرصه بین‌الملل می‌تواند این ضعف را بپوشاند. از سوی دیگر متاسفانه حسادت و کوته‌نظری و عدم حمایت از کرسی‌های موجود موضوع دیگری است که سبب می‌شود این کرسی‌های ارزشمند از دست برود. بنده چهارسال پیش عضو کنفدراسیون دوچرخه‌سواری آسیا بودم، اما در زمان ثبت‌نام مجدد به دلیل اینکه دوچرخه‌سواری ایران در آن مقطع با تعلیق مواجه بود با این مساله مخالفت شد. کرسی که به زحمت در این کنفدراسیون به دست آمده بود به همین راحتی از دست رفت و هیچ‌کس هم مسوولیتی بابت این ضرر بر عهده نگرفت. نکته مشابه دیگر از دست رفتن کرسی علی دایی در کمیته جوانان فیفا بود که در روزهای اخیر رخ داد. به اعتقاد من شرایط فیفا نسبت به سایر فدراسیون‌ها پیچیده‌تر است. از سوی دیگر بر کسی پوشیده نیست که فیفا کاملا مافیایی عمل می‌کند. متاسفانه وقتی آنها هم می‌بینند ما هم نسبت به این مسایل دقت نظر کافی نداریم قطعا در مسیری که مطابق میل ماست گام برنمی‌دارند. همان بحث لابی‌های اقتصادی هم در اینجا مطرح است. از یاد نبریم که قطری‌ها با لابی‌گری میزبانی جام‌جهانی 2022 را به‌دست آوردند. شاید راه چاره برای برطرف کردن این نقطه ضعف و کسب و حفظ این کرسی‌های مهم بین‌المللی، کسب آگاهی کافی در مورد دیپلماسی ورزشی و در پیش گرفتن رفتارها و سیاست‌های منطقی و معقول مبتنی بر واقعیت است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.