|

خاموشی به ما نمی‌آید...!

سیدعلی صالحی

مدت‌هاست هر چه جست‌وجو می‌کنم، این پدیده معروف به «کنج عافیت» را نمی‌یابم. هرچه می‌خواهم زاویه بگیرم به انزوا، انگار غیرممکن است. مخفی‌ماندن از انظار عمومی نیز میسر نیست و کوشش کرده‌ام حتی ننویسم، نمی‌شود! گریختن از این ممکنات ساده محال است.
دوستان دانا می‌گویند اضطرابات خود را مدیریت کن! خب ... نمی‌شود! این ایام همیشه ناتمام، هی تکیه‌کلام درون و زمزمه ذهنم شده است. «چنان قحط سال شد اندر کجا!؟» و بعد حبس ابد برای شاعری در بحرین که گفته است آزادی بیان، آزادی بیان است! و بعد فرار کودکان پاپتی و زنان وحشتزده در مالی. کودکان به دنیا نیامده نیز عضو الشباب و بوکوحرام‌اند؟! همه را به رگبار می‌بندند: کشف معادن اورانیوم در سرزمین سیاه بهانه فرانسوی‌ها و خاموشی نسل‌های بعد از ژان‌پل‌سارتر! به دبیر جشنواره جهانی شعر در فرانسه نوشتم من نمی‌آیم. مالیاتی که شما می‌دهید سرب داغ می‌شود برای شقیقه گرسنگان سرزمین مالی!حالا در کشاکش این همه رنج، هی بگو استرس‌ها را باید مدیریت کرد! اضطراب ... اضطراب...! هزاره سوم در صیحه ابلیس آغاز شده است. فواره مصالح برج‌های دوقلو هنوز به زمین نرسیده است. اولاد آدمی خاصه در خاورمیانه به سوخت شعله‌ور برای منافع جهان ستمگر بدل شده است. این سربازهای کور و کر در این کرانه بیداد چه می‌خواهند؟ باز هم بگو آرام باش، آرام بگیر، آرام...!
آدمی از کدام سو بگریزد که یکی لحظه شیون ستمدید‌گان را نشنود؟! بیرون و درون یکی‌ است، دورونزدیک ما یکی ا‌ست، چه ضجه قربانیان در افغانستان، چه هق‌هق زلزله‌زد‌گان در ورزقان، چه واویلا به عراق و چه رخسار مات و حیران مادری در خورموج بوشهر که به یکی دقیقه، همه دلبندانش را خاک بلعیده است. این بی‌قراری‌های مداوم نمی‌گذارند دمی خواب، دمی آرام، دمی برای خویش! پس و پیش هر سو سیاهی محض است. گفتم نوروز را بمانم در این پایتخت، بلکه نفسی عمیق، اما بهار به بیداد شکفت، نوبت به بوشهر رسید. خبر... کوتاه و خنجر آخته‌اش اما بی‌رحم. باز هم زمین به استرس برخاست! خورموج، کاکی، شونبه، وحشت، بقا، ولوله، درد، مصیبت، زلزله...! پس تو کجایی منوچهر...، منوچهر آتشی! باد سرخ وزیده، واژه‌ها را همه... با خود برده است. هی برادر بیدار خواب تنگه‌های جنوب! جست‌وجوی «کنج عافیت» پیشکش ديگران! «انزوا» حلال هر چه حرام‌خوار مفت‌گوی خلق ستیز!
ما نباید بمیریم، رویاها بی‌مادر می‌شوند. ما نباید آرام بگیریم، خاموشی به ما نمی‌آید. ما با مردم خود هستیم، می‌مانیم، می‌نویسیم و نمی‌گذاریم امید بمیرد! از ورزقان تا خورموج، از آذربایجان تا بوشهر، جز بیدارباش رویا و خیزاخیز بیرق امید راهی نیست. بوشهر بزرگ، باز برخواهد خاست. عبدوی جط زنده است هنوز شبح شریف دلواری هم برفراز ویرانه‌های جنوب، دارد «فایز» می‌خواند: زندگی... زندگی... زندگی ادامه دارد، به کوری چشم شیادان، شادی و شادمانی از این سرزمین رخت برنخواهد بست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.