روایت بیخانمان بهشتزهرا:
15 روز نان خالی میخوردیم
فاطمه جمالپور: برای پیدا کردن خانوادهای که اسباب و اثاثیهشان را صاحبخانه بیرون ریخته و یک ماهی است در حاشیه بهشتزهرا چادر زدهاند راهی حرم مطهر امام خمینی(ره) میشوم. بهشتزهرا خانه ابدی آدمهاست اما فقر و نداری و بیماری این بیخانمانها را میهمان یکماهه خانه ابدی کرده است. جستوجوهایم برای پیدا کردنشان بینتیجه میماند. بعد از یک ماه چادرخوابی و تحویل سال در این بیابان، رسانهای شدن خبر باعث شده ماموران شهرداری بیایند اسباب و اثاثیهشان را ببرند انبار و خودشان را در مسافرخانهای در حوالی ناصرخسرو سکنی دهند. پیگیریهایم از روابط عمومی شهرداری به اینجا میرسد که اقوام و خویشاوندانشان را پیدا کردهایم و رفتهاند پیش آنها، اسباب و اثاثیه هم در انبار شهرداری نیست. اما بالاخره پیرمرد را پیدا میکنم. قرارمان را برای بعد از ظهر تعطیل روبهروی مسافرخانهای در ناصرخسرو که میهمان چند روزهاش هستند، میگذاریم. پشت تلفن میپرسد این گزارش چه کمکی به ما میکند؟ میگویم: مسوولان به فکر میافتند و شاید کمکی باشد برای حل مشکلتان! بالاخره مسافرخانه را پیدا میکنم. روبهروی در مسافرخانه پیرمردی لاغراندام و تکیده
با صورتی آفتابسوخته، چشمهایی روشن، پیراهن و شلواری پارچهای و عینکی تهاستکانی به استقبالم میآید.
چه شد که اسباب و اثاثیهتان را بردید بهشت زهرا و آنجا ساکن شدید؟
من بیماری صرع دارم و کار ثابتی ندارم. هرچند روز یکبار جایی کار میکنم و بعد کارفرما مرا اخراج میکند. ما یک میلیون تومان داده بودیم به صاحبخانه برای ودیعه، ناراحتیام که تشدید شد یک میلیون تومان به جای کرایه خانه کم شد و مجبور شدیم با دو دختر که یکی از آنها عقد کرده برویم مقابل حرم مطهر امام خمینی و بهشت زهرا، اسباب و اثاثیهمان را آنجا بریزیم. شش روز مانده به عید رفتیم آنجا. حدود 35روز آنجا بودیم تا اینکه یک خبری تهیه کردند و خدا شاهد است موقعی که اسبابهای ما را جمع کردند مسوولان به خودشان افتخار میکردند که ما را از آنجا جمع کردند. دیروز هم یک خانمی از شهرداری به من زنگ زد که آقا سه میلیون تومان برای شما ودیعه قرار دادیم بیا بگیر اما من رفتم همان محله سرآسیاب که ما بودیم پارسال با یکی، دومیلیون تومان میشد خانه تهیه کرد الان خانه با ودیعه کمتر از 10 میلیون تومان پیدا نمیشود.
مسوولان چه میگویند؟
دیروز از شهرداری خانمی زنگ زده که اینجا هزینهاش خیلی بالاست. گفتم اگرهزینهاش بالاست یک مقداری مردم به ما کمک کردند خودمان هم بقیه را میدهیم. خانم ما سه، چهار تومان را نمیخواهیم، به من یک مسکن مهر بدهند. من الان 57 ساله هستم، اگر بمیرم خانم مریضم چکار میخواهد بکند؟ آن دختر من که به خاطر جهیزیه به خانه بخت نرفته چکار میخواهد بکند؟ خدا شاهد است موقعی که آنجا بودیم تازه یارانه گرفته بودیم تا 10، 15 روز خوب بود اما حدود 15 روز نان خالی میخوردیم. آقای قالیباف تکانی خورد و اینها دستور دادند این را جمع کنید، آبروریزی شده است. چون در مرقد امام بود. الان یک مسکن مهر به من بدهند. من هر سال همین برنامه را دارم. تا حالا دو، سه بار برای من همین برنامه پیش آمده چون کار و حقوق ثابتی ندارم، ماه که میگذرد باید کرایه خانه را بدهم، یک موقعی اصلا کسی نمیرفت سرآسیاب، ما از ناچاری رفتیم سرآسیاب که فقیرنشین است.
رفتار مسوولان شهرداری با شما چطور بوده است؟
من با یکی از آنها دعوا کردم. خدا شاهد است مامور سد معبر آنجا یک ستوان دو بود آمد جلوی خانمم به من گفت آقا به ما دستور دادهاند اینجا را تخلیه کنیم. من بنزین ریختم روی خودم. گفتم اگر جراتداری دست به اثاثیه من بزن. جلوی خانمم به من گفت اگه نری با تیپا از اینجا بیرونت میکنیم. بعد که گفتم خودم را آتیش میزنم خانمم هم گفت ما هم خودمان را آتیش میزنیم، مامور بیخیال شد. آن موقع هم آنجا بودیم. وسایل را طوری قرار داده بودم که هیچکس نمیدانست خانواده اینجا زندگی میکند. دخترهای من روزی یکبار دستشویی میرفتند که کسی نبیندشان. حالا دیروز از شهرداری منطقه 19 زنگ زدهاند که حالتان خوب است؟ 50هزار تومان روز اول به من دادند و بعد هیچ. وقتی زیر چادر بودیم روزی 10هزار تومان هزینه داشتیم اینجا روزی 50هزار تومان. اگر ما چهار نفر روزی سه وعده صبحانه، ناهار، شام فلافل بخوریم روزی 30، 40 هزار تومان خرجم میشود. من حتی یارانه هم نمیخواهم یارانهام را هم بگیرند و به جایش به من مسکن مهر بدهند.
حالا میخواهید چکار کنید؟
تا یکهفته دیگر اگر مشکلم حل نشود خود، زن و بچههایم را، زن که نه، خودم و بچههایم را میبرم همان جا داخل چادر... چون با افتخار اسبابهای من را بردند. خسته شدم دیگر. اینطور پیش برود باز سال دیگر همین آش و همین کاسه میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.