زمان درنگ
ترجمه: نسرین رضایی
آخرین دور از مذاکرات پیرامون فعالیتهای هستهای ایران، با وجود گمانهزنیهای مثبت و منفی داخلی و خارجی، ناامیدکننده بود. مقامات تهران پیشنهاد یا پاسخ مثبتی به هیات مذاکرهکننده 1+5 ارایه ندادند، بحثی از محدود کردن پروسه غنیسازی اورانیوم از جانب مقامات مذاکرهکننده تهران به میان نیامد و آنچه حاصل شد، تنها یک فاصله بزرگ حبابگونه میان دو طرف بود. در حقیقت ائتلاف بینالمللی مذاکرهکننده تلاش داشت تا در مقابل اعطای امتیاز کاهش تحریمهای اقتصادی، امتیاز بزرگتری از ایران بگیرد؛ امتیازی چون توقف تولید اورانیوم غنی شده. اما گویا خواسته مقامات ایران چیز دیگری بود: لغو کامل تحریمهای اقتصادی در مقابل گام برداشتن در مسیری که این اطمینان حاصل شود که فعالیتهای هستهای ایران بیش از آنچه هست جلو نخواهد رفت. مذاکرات در برزخ رها شد. دولت «باراک اوباما» و متحدانش پیشنهاد درخواست تهران برای ادامه نشستها را نپذیرفتند اما با تمامی این اوصاف، حداقل در مقطع کنونی هیچ چیز ایران را تهدید نمیکند. نه ایالات متحده و نه اسراییل در شرایط اجبار برای جنگ و هدف قرار دادن نظامی ایران قرار ندارند. اکنون زمان انتظار است. اینکه منتظر
بنشینیم. انتظاری دوماهه تا تاریخ انتخابات ریاستجمهوری در تهران. انتظاری که شاید نتایج مثبتی هم به همراه داشته باشد. اینکه آیا پس از برگزاری انتخابات مواضع ایران منعطفتر خواهد شد یا نه؟ درست است، طرفداران حمله نظامی به ایران سخنان و ناسزاهای تمسخرآمیز «بنیامین نتانیاهو»، نخستوزیر اسراییل را میستایند اما نباید این را فراموش کرد که نتانیاهو حتی بخشی از گروه مذاکرهکننده با ایران هم نیست. با تمام این اوصاف، نخستوزیر اسراییل در مجمع عمومی سازمان ملل سخن از «خط قرمز» در فرآیند هستهای ایران به میان آورده و میگوید که تهران از این خط عبور کرده است. نتانیاهو در سخنان ماه سپتامبر خود در مجمع صراحتا گفت: «نه مذاکرات نتیجهبخش بود و نه تحریمهای اقتصادی.» تصویری که نتانیاهو در سازمان ملل از خط قرمزی که روی کاغذ در دست گرفته بود، تنها به بحث روز مطبوعات در ایالات متحده و اسراییل برای تمسخر بدل شد. تصویری از یک بمب و یک خط قرمز. نخستوزیر اسراییل گفت: «ایران نمیتواند اجازه تهیه اورانیوم غنی شده 20درصدی و قرار گرفتن در مسیر تولید بمب اتمی را داشته باشد.» او افزود: «تهران تا سال 2013 به این هدف دست خواهد یافت.»
ایران به این سخنان و آن تصویر توجهی نکرد اما بخش جالب ماجرا اینجاست که بر اساس آنچه برآورد شده در ماه فوریه، بخش زیادی از تولید اورانیوم ایران به تامین سوخت رآکتورهای تحقیقاتی اختصاص داده شده است. با توجه به گزارش اخیر بازرسان بینالمللی در ماه فوریه ایران 40 درصد از اورانیوم غنیشده 20 درصدی خود را صرف سوخت یا «اکسید» مورد نیاز این رآکتورها کرده است. اما نتیجه این توضیحات اینکه، ایران در واقعیت، زیر خط قرمزی که نتانیاهو در مجمع عمومی سازمان ملل به تصویر کشید، قرار گرفته است و این خود بهتنهایی به معنای چندین ماه زمان است. نکته ماجرا اینجاست: باراک اوباما همچنان در مسیر دیپلماسی قرار دارد. حداقل برای چندین ماه آن هم حالا که خبری از خط قرمز واقعی نیست...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.