مغولها
محمدعلی اینانلو . کارشناس محیطزیست
بازیگوشی شاد پسرک که با کمی بدجنسی توام بود با بیخبری معصومانه دخترک که کمی اغراق داشت مرا مسحور میکرد. هر روز که برای راه رفتن به پارک میرفتم، دقایقی با لذت آنها را مینگریستم. دخترک بادکنکی در دست، بیخبر سوی دیگری را مینگریست و پسرک آرام و سینهخیز از روی پاگذر پله خود را نزدیک کرده و سوزن مانندی را به سوی بادکنک دخترک دراز کرده بود. مجسمهسازی با ذوق این مجموعه کوچک را در گوشهای از پارک نیاوران درست کرده بود، ساده اما به شدت شاد و تاثیرگذار. دیروز اما از این شادی خبری نبود. دستی نابکار بادکنک را کنده و به همراه آن انگشتان دخترک را نیز شکسته بود، اکنون پسرک، بیهیچ دلیلی سوزنی در دست داشت و دخترک ابلهانه به سویی مینگریست. با حذف بادکنک دلیل شادی که این دو کودک را به هم ربط میداد توسط ذهن و دستی خرابکار از بین رفته بود، همان ذهن و دستی که چمن و آبشار بهشت گون «تنگه واشی» را پر از بطری پلاستیکی و پوست پفک کرده، همان ذهن و دستی که «جنگل ابر» و «ساحل گیسوم» و «تپههای مرنجاب» و «دریاچه نمک» و تپههای رنگی شگفتانگیز «باداب سورت» و هزار جای زیبای دیگر کشور بینظیرمان را آلوده کرده است. همان ذهن و
دست نابکاری که روی صورت شاه ساسانی رنگ پاشیده و روی لوح تخت جمشید یادگاری میکند. آخر ما مردم چقدر با خودمان دشمنیم. آیا هر یک مغولی هستیم که ایران را اشغال کرده؟ واقعا تصمیم گرفته بودم دیگر ننویسم و نگویم. من که زبان مغولی بلد نیستم و تا به حال هم بیهوده به فارسی گفتهام. آخر «ایرانی» که اینگونه نمیشود!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.