|

بی‌مرهم دل، بی‌صدای دوست

حمیدرضا صدر . کارشناس فوتبال

دروازه رحمتی در ورزشگاه آزادی گشوده شده. گلی حاصل سردرگمی کاپیتان نکونام و تعلل رحمتی تا هوش و صلابت نواف‌العابد که توپ را کوبیده به تور سنگر آبی‌پوش‌ها. عقربه ساعت دقیقه 35 را نشان می‌دهد و استقلالی‌ها نزدیک به یک ساعت تا پایان دیدار فرصت دارند؛ برای تغییر نتیجه؛ برای زدن گل تساوی بخش؛ برای چنگ زدن به پیروزی و برای به زانو درآوردن الهلال. یک ساعت با همراهی 70، 80هزار تماشاگر جمع شده روی سکوها. استقلالی که در میدان آسیایی در محاصره همسایه‌ها قرار گرفته؛ در منگنه العین امارات، الریان قطر و الهلال عربستان. کسب سه‌امتیاز هفته گذشته نور امیدی را به دل‌ها بازگردانده. اینکه قلعه‌نویی و پسرانش طلسم همسایه‌ها را خواهند شکست ولی سناریوی بازی همان‌طور جلو رفته که نمی‌خواستیم جلو برود. یعنی دریافت یک گل خانگی و وقت تلف کردن به سنت همسایه‌ها. مثل تلف کردن وقت توسط النصر امارات برابر سپاهان. مثل خیلی وقت‌های دیگر...
زمان سپری می‌شود و سپری. مالک‌البشیر، داور کوچک‌اندام، سرگیجه گرفته و دوربین‌ها که در نمای نزدیک نشانه‌اش می‌روند، برابر هر حادثه کوچکی واکنش تندی نشان می‌دهد. طول و عرض میدان را می‌دود و کارتش را درمی‌آورد. پنج‌بار. در چنان قابی تماشاگران تدریجا از نوش اولیه به نیش دایمی روی می‌آورند. از تشویق به تنبیه. از هورا به هو. بازیکنان را به بند می‌کشند. تماشاگرانی که طرفداری را با صبر و شکیبایی در لحظات دشوار تعریف نکرده‌اند. طرفداری را همدلی در روزگار محنت نمی‌بینند. طرفداری را مترادف کرده‌اند با طلبکارمآبی و سهم‌خواهی... چند نفری دست به کار می‌شوند و کاری می‌کنند که عربستانی‌ها آرزویش را می‌کشند: پرتاب ترقه و مواد محترقه. صدای انفجار که بلند می‌شود و طنین آن در فضای محصور استادیوم آزادی می‌چرخد و می‌گردد، عربستانی‌ها نیم‌خیز می‌شوند و دوربین‌هایشان را بیرون می‌کشند تا از آن هاله دود تصاویری ثبت کنند. سپس به بازی‌ای که در آن استاد شده‌اند روی آوردند. با به زمین انداختن و دراز کشیدن. با ادا و اطوار برابر داور. همه اینها استقلال را به بند می‌کشد. به سقوط...
الهلال خود را امن‌تر از خانه‌اش می‌یابد. نیش طرفداران خودی همیشه زهرآگین‌تر از طرفداران حریف بوده و هست. آن هم در شبی که استقلال بیش از همیشه به طرفدارانش نیاز دارد تا حریف را در منگنه قرار دهد. تا با حفظ تمرکز آنها را به بند بکشد. تا ضربه کاری را بزند. ضربه آخر را. ولی تماشاگران بی‌حوصله دست به‌کار شده‌اند. دست به کار شده‌اند تا پسرهای آبی را زیر تازیانه بگیرند. شلاق بزنند. متلک‌های ظاهرا کوچک ولی بزرگ حواله‌شان کنند. نام فرهاد مجیدی را تکرار کنند (مگر پرسپولیسی‌ها با بهانه و بی‌بهانه نام علی دایی را تکرار نمی‌کنند؟) تا در اوج نبرد نق بزنند و دهن‌کجی کنند. مجادله را جایگزین همدلی کنند. دلگرمی را به هیچ بگیرند. به مراوده و تداوم ارتباط تماشاگر و تیم بخندند.
به بازیکنان سرگیجه‌گرفته‌شان در میدان متلک بگویند و پسران‌شان را کوچک کنند و کوچک‌تر. عجول‌تر و آسیمه‌سرتر. آبی‌پوش‌ها می‌دوند و ضربه می‌زنند. ضربه می‌زنند و توپ را به جایی می‌فرستند که الهلالی‌ها آرزویش را دارند. به خارج قاب دروازه. اعتراض‌های سکونشین‌ها مزین‌بخش صحنه‌های نهایی دیدار است و سوت پایان بازی مترادف با شادی عربستانی‌ها که احتمالا می‌دانند درآغوش کشیدن‌هایشان برابر این سکوها چه نیش‌هایی می‌زند. آسیب‌شناسی مقوله طرفداری و هواداری در فوتبال جدی‌تر از همیشه شده. شعارها و متلک‌ها مدت‌هاست نه رقبا، بلکه خودی‌ها را نشانه رفته. اکنون مدیریت طرفداران دشوارتر از نبرد با حریفان شده و بازی دور از خانه بی‌دغدغه‌تر به نظر می‌رسد. چنان‌که استقلال هفته پیش همین حریف را در خانه‌اش شکست داده بود. آنچه به محو شدن شور جمعی روی سکوها منجر شده و ریزش حیرت‌آور تعداد تماشاگران را رقم زده. مدت‌هاست وقت آن رسیده دریابیم با تماشاگران روی سکوها چه کرده‌ایم که نوش را با نیش عوض کرده‌اند. که نفس گرم دوستی را با عتاب تمام‌نشدنی عوض کرده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.