ساده و دوست داشتنی
مالک حسینی
پیرمرد را فقط سه، چهار سال اخیر از نزدیک میدیدم و ارتباطم با او در حد سلام کردن و کمتر از آن، در حد احوالپرسی مختصر بود. در گروه فلسفهای که من در این مدت در آنجا مشغول بودهام هگل درس میداد و جز یکبار در هیچ جلسهای با او نبودم. نمیدانم تا آن جلسه مرا به چهره میشناخت یا نه و اصلا میشناخت یا نه؛ اگر میشناخت، میدانست که درباره ترجمهاش از تراکتاتوس ویتگنشتاین اظهارنظری منفی کردهام یا نه؛ اگر میشناخت و میدانست، چیزی به دل گرفته بود یا نه. بیشتر گمان میکنم که نه مرا - دستکم به چهره - میشناخت و نه از نظرم مطلع بود و، به هر حال، هیچگاه در رفتارش ذرهای دلخوری ندیدم. او را آدم نجیبی میدیدم با تواضعی طبیعی و گونهای سادگی که دوست داشتنیاش میکرد. وقتی پیامک خبر درگذشتش را خواندم دلم گرفت و «حدیث نفس»ی فیسبوکی نوشتم؛ این هم - بیهیچ تغییری - آن حدیث نفس درباره آن مرد ساده و دوست داشتنی: «امروز خبر درگذشت دکتر محمود عبادیان غمگینم کرد، گمان کنم بیشتر به این علت که اواخر سال ۹۱ دو ساعتی در جلسه دفاعیه رسالهای دکترا با او بودم و چهره او هنوز نزدم حاضرحاضر است. دکتر عبادیان استاد راهنمای آن رساله
بود و من جزو داوران. حالش چنان نبود که مشارکت فعالانهای در جلسه داشته باشد و کم سخن گفت. مضمون حرف اصلیای که زد این بود: روا نبود که من در این جلسه شرکت کنم چون بیماری نگذاشته بود وظیفهام را به عنوان راهنما به درستی انجام دهم و من آنطور که باید کاری برای این رساله نکردهام. این سخن برای من که با شیوه «استاد راهنما»یی برخی استادان و بعد نحوه ابراز وجودشان در جلسات دفاعیه کمابیش آشنا هستم تحسینبرانگیز و درسآموز بود. باری، غرض ذکر خیر بود. روانش شاد.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.