به بهانه نخستین سالگرد خاموشی «قمر آریان»
قمر؛ آن دُرّ ادبزاد
ثریا باوریپور . از شاگردان قمر آریان/ شاعر و پژوهشگر
برانگیزد رخ تو خاطراتم
زند شعله به بنیاد حیاتم
فردا که بیاید دقیقا 365 روز است که چهره در نقاب خاک پوشانده است. آنکه جهانی بود، بنشسته در گوشهای، نازنین بانوی فرهیخته دانایی که عمر پربار خود را صرف تعلیم و تعلم نمود. بهاری سرشت بهاریاندیشی که در بهار آمد و در بهار رخت بربست. به گفته خود بانو، پدر قفقازی است و مادر اهل رشت. که پس از مدتها زندگی در قفقاز به ایران آمده و در نقطه خوش آب و هوای قوچان آن روز، خانهای به سبک روسیه ساخته و زندگی نسبتا مرفهی دارند. پدر در جهت تربیت و آموزش فرزندان، سعی بلیغ دارد. به خانه معلم میآورد و فرزندان فرانسوی و دیگر علوم رایج را در خانه میآموزند. در قوچان تنها یک مدرسه ششکلاسه پسرانه وجود داشته که متاسفانه «قمر» از رفتن به مدرسه مثل دیگر همجنسان خود محروم میماند اما پدر تدبیری میاندیشد چرا که «ترک لوءلوء نتوان گفت که دریا خطر است» درصدد برمیآید و با پول خود مدرسه دخترانهای تاسیس کرده و یک خانوم روضهخوان را به مدیریت مدرسه میگمارد و چنین میشود که «قمر» تا کلاس سوم را در مدرسه پدر، در قوچان درس میخواند. بانو «قمر آریان» سپس به مشهد آمده و سالهای بعد به همراه دو برادر که یکی طب و دیگری فیزیک میخواند بساط
تحصیل را در تهران میگستراند. «قمر» بانو جزو اولین زنانی است که به دانشگاه راه مییابد و در آنجا با نبوغ خاص خود نیکو میبالد، پلههای ترقی را یکی پس از دیگری میپیماید تا آنجا که در مقطع دکترا رتبه دومی است که با رتبه اول یعنی پروفسور «عبدالحسین زرینکوب» به همسری مینشیند و «مَرَجَ البَحرینِ یلتقیان»، یقینا بانویی که در محضر برترین اساتید از جمله «فروزانفر»، «پورداوود»، «بهمنیار»، «عبدالعظیم خان قریب»، دکتر «صفا»، دکتر «معین» و... کسب علم نموده «محقق است که او حاصل بصر دارد»، اما دریغ که امروز سالی است که از دیدن چهره مهربان و شنیدن صدای زیبایش محرومیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.