نگاه خبرنگار
دود و دشنام در «آزادی»
محمدحسین نجاتی
ساعت از 9 گذشته، با اینکه در محیط کار خانه و در جمع دوستان، مرا استقلالی (البته نه دو آتیشه) میشناسند، اما برخلاف همکارم که همراه من شده، زیاد عجلهای برای رسیدن به استادیوم ندارم. بیشتر از جذابیت بازی «استقلال ایران» با «الهلال عربستان»، جذب منشها و هنجارهای رسیدن به استادیوم شدهام. در ایستگاه مترو آزادی، مینیبوسهای قدیمی که دیگر کمتر در شهر دیده میشوند و یادگارهایی از دهه 60 و 70 در ایران هستند، فوتبالیها را به استادیوم آزادی، یادگاری از دهه 40 ایران میرسانند. فوتبالیها در مترو و اتوبوس و مینیبوس، به غایت به چشم میآیند. حتی آنهایی که رنگ و پرچمی را با رنگ شناخته شده تیمشان ست نکردهاند. آنها حتی از وقتی که از در خانهشان خارج میشوند، شروع میکنند به خالی شدن و خالی کردن هنجارهای دستوپا گیر، چه برسد به اتوبانها، مترو، اتوبوسها و مینیبوسها. وقتی هم به استادیوم میرسند، هنجارشکنیشان به اوج میرسد. سرگرم این فکرها هستم. مینیبوس غژغژکنان به مسیر ادامه میدهد و شعارهای مفرح برخی از بهترین تماشاگران دنیا را خطاب به بازیکنان الهلال میشنوم؛ صداهای پرطنینی که اجازه شنیدن صدای ضبط
مینیبوس را نمیدهد، گرچه این وسط تا آغاز شعار بعدی صدای «آی بریباخ بریباخ» ضبط صوت فضا را عوض میکند. میدان شلوغ آزادی را که رد کردیم، راننده کنار زد و همه بهترین تماشاگران دنیا از مینیبوس بدون هیچ اعتراضی پیاده شدند. دهنم باز مانده بود. به استادیوم نرسیدهایم و بهترین تماشاگران دنیا که در استادیوم با کمترین وقتکشی عربها، رساترین فحشهای خود را نثار آنان میکنند، اینبار بدون هیچ اعتراضی از مینیبوس خارج شدند. تنها معترض من بودم. راننده میگفت: «کرایهها را از همین جا باید بگیرم. به استادیوم که برسیم همه مثل ماهی از دستم در میرن.» کرایه را حساب کردم، صندلیام را از دست دادم و باز همان آش و همان کاسه. بیشتر از جذابیت بازی استقلال با الهلال عربستان، جذب منشها و هنجارهای رسیدن به استادیوم شدهام. در ورودی استادیوم مرد خوشپوشی همقدم من میشود. نمیتوانم با قدمهایم از او جلو بزنم. مرد حرف در گلو ماندهاش را میزند. «آقا اگه میخوای حشیش هستا. خودم برات جاساز میکنم، حتی میتونی تا رختکن هم باهاش بری.» به سختی در حال هضم کردن پیشنهاد مرد خوشپوش هستم. به گیتهای فروش بلیت که میرسم، خماریام از حرف مرد
خوشپوش میپرد. بهترین تماشاگران دنیا دو دل هستند. حالا که 20 دقیقه از بازی گذشته است، بلیت بخریم یا نخریم؟ اما انگار آنهایی که ته مانده ترسی از ماموران استادیوم پس از گیت فروش بلیت و در گیتهای دریافت بلیت دارند، سههزار تومان را به جان میخرند. بلیت را که میخرم 30 دقیقه از بازی گذشته است. به گیت دریافت بلیت که میرسم، باید هل بدهم تا راه عبور پیدا کنم. در گیرودار هل، فحش، دود سیگار بهترین تماشاگران دنیا برای جاساز کردن سیگار و فندکهای خود. به یکباره صدایی از استادیوم شنیده نمیشود. انگار نه انگار که کسی در استادیوم هست. استقلال گل خورد. حالا بهترین تماشاگران دنیا، بیخیال دشنامهایی به بازیکنان تیم عربستانی شدهاند. همه توان و شعارهای خود را به سمت ماموران گیت متمرکز کردهاند. هنجار آنها جواب داد، با داد، هل و فحش و دود سیگار به همراه دریافت ضربهای از باتوم وارد استادیوم شدیم. بلیتها در دستم خشک شد. همه درها باز بود. جایگاه پایین را انتخاب کردم. شاید نزدیکتر باشم و بهتر بازی را ببینم. وارد راهروها که شدم، دود و بوی غلیظی از ترکیب حشیش و سیگار و سیگاری فعالیت ذهنم را مختل کرد. بو برایم آشنا بود.
یاد زمین خاکیهای سهراه تقیآباد در جنوبیترین نقطه تهران افتاده بودم؛ آنجایی که پاتوق حشیشبازان آن منطقه بود. چند سال پیش گزارشگر آسیبهایی که متوجه زنان و کودکان در آن منطقه میشد، شده بودم. در صندلیهای خاک گرفته و مملو از ته سیگار و پوست تخمه نشستم. آن بوی غلیظ مرا ول نمیکرد. بهترین تماشاگران دنیا در بین دو نیمه گلوییتر میکردند تا در نیمه دوم، دشنام به بازیکنان «الهلال» و داور مسابقه، تشویق فرهاد مجیدی و شوق و ذوق خود را از صدا و دود ترقههای آتشین تنها نگذارند. عدهای از بهترین تماشاگران دنیا، همین بغل دستیهای من بودند. آنقدر گرم بازی و تشویق حرفهای تیم خود بودند که حساب سیگار یا سیگاریهایی که دست به دست هم میچرخاندند، از دستشان در رفته بود. من به همراه کودکان و پیران و دیگرانی که چیزی برای دست به دست شدن نداشتیم از باخت تیم دماغ سوخته نشدیم، بلکه از دود و بوی غلیظ ترکیب حشیش و سیگار و سیگاری دماغ سوخته شدیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.