|

شام سفارشی

ناهید کبیری

گرمای آفتاب بر پوست می‌نشیند و تماشای ناباورانه ساحل، او و همه سرنشینان کشتی را به هیجان می‌آورد. دیدن ماهیگیرانی که در«گاندولا»ها با بالاپوشی اندک و پوستی‌سوخته پارو می‌زنند و تورهاشان را به سوی ماهی‌ها پرتاب می‌کنند، باور نکردنی است. درختان نخل، لیمو، آواکادو، موز و ده‌ها گیاه گرمسیری سبز و انبوه دیگر که نامشان را نمی‌داند در ساحل به صف ایستاده‌اند تا حس یک زندگی دوباره را به تک‌تک مسافرها منتقل کنند و او را از شوق به گریه بیندازند. از راهی دور آمده است و سفر یک‌ماهه‌اش او را ماه‌ها و سال‌ها به دور آب‌های اطلس چرخانده است. بی‌آنکه این همه وقت به غیر از آسمان و آب هیچ نشانی از کسی یا جایی دیده باشد. با اینکه چند زبان می‌داند اما یک‌نفر هم حاضر نیست به او بگوید مردان دریا و مسافران آن کشتی به چه زبانی با هم حرف می‌زنند. آن راز سرخ در ته ِ چشم‌هاشان چیست؟ زمان چگونه از حجم تقویم‌ها‌شان عبور نمی‌کند؟ و آن سفر پرحوصله چه روز و چه ماه و چه‌سالی به آخر خواهد رسید؟ با اینکه بعضی از آنها از جمله کاپیتان و مستخدم چینی‌زبان انگلیسی و آلمانی را خوب می‌دانستند اما تمایلی به حرف زدن با او نداشتند. گاهی لبخندی و تکان دادن دستی و دیگر هیچ... یک روز و همان اولین روز که دریازده شده بود، صدای کاپیتان را شنید که به در کوفت و به زبان فارسی گفت برایش دارو و غذا آورده است. در که روی پاشنه‌اش چرخید و با صدای چندش‌آوری جیر‌جیر کرد، ابتدا کاپیتان را دید. همان مرد جوانی که گفته بود: «پیش از این شما را کجا دیده‌ام؟»... اما تا بخواهد سوالی بکند کاپیتان در چشم بر‌هم‌زدنی به هیات همسر گمشده‌اش«حسان» در آمده بود. به هیات آن شخصیت نا مکشوف مبهم از جنس روزهای مهربانی‌اش. با یک سینی بزرگ از غذاهای‌گرم و نوشابه و دارو. صورت هیجان‌زده‌اش سرخ بود. حسان و حباب‌های عرق در میان خطوط شکسته شکسته پیشانی‌اش... تا بگوید«سلام» بیهوش شده بود و از آن پس دیگر هرگز او را ندید. نه در سالن غذاخوری، نه در موتورخانه، نه در اتاق کاپیتان، نه درفضای باز کشتی و راهروها، نه روی عرشه و کنار استخر... مثل یک خیال پریشان گم شده بود حسان. چند روز بعد که کاپیتان را دید، فکر کرد باید به بهانه قدر‌دانی از آوردن یا فرستادن غذا و دارو با او صحبتی بکند اما کاپیتان با خونسردی به او گفته بود به یاد نمی‌آورد چنین کاری کرده باشد اما آخر چگونه می‌توانست به یاد نیاورد و او دچار توهم و خیالبافی شده باشد وقتی که سینی غذا و نیمی از داروها هنوز... هنوز در اتاق بود. از کاپیتان پرسید مگر او کمی هم به زبان‌فارسی آشنا نیست؟ کاپیتان سرش را به چپ و راست تکان داده بود«نه... حتی یک کلمه!» و دیوانه‌وار خندیده بود. خنده‌اش شبیه قار‌قار وحشت‌زده کلاغ‌ها بود در آسمان ابری غروب... کشتی بوق می‌زند و تا لنگر بیندازد، خورشید کم‌رنگ شده است. از مدت‌ها پیش لباس پوشیده. می‌خواهد اولین نفری باشد که به خشکی پا می‌گذارد. می‌خواهد تا فردا که کشتی بار دیگر حرکت می‌کند در این بندر که نامش«المیرانته» است بماند. روی زمین سفت گام بگذارد. روی خاک. حتی دیگر برایش فرقی نمی‌کند که خاک چه سرزمینی باشد. می‌خواهد صدای بازی بچه‌ها را در پیاده‌روها بشنود. مثل مورچه‌ها و آدم‌ها از این طرف به آن طرف برود. طعمه کوسه‌ها نشود. عبور اتوبوس‌ها و قطارها و ماشین‌ها را تماشا کند و در تنها رستوران چینی آن بندر شام بخورد. سال‌ها پیش با حسان در این رستوران نشسته و شام خورده است. دلش برای بوی برنج، سبزیجات نیم‌پخته و سس‌سویا ضعف می‌رود.صدای یک موسیقی شاد و بلند اسپانیایی فضا را پر کرده است. میز کنار پنجره را انتخاب می‌کند. گارسون چینی، رنگ تیره‌ای دارد. می‌گوید آفتاب پاناما همه را می‌سوزاند و سیاه می‌کند. بعد صورت غذا را به دستش می‌دهد و می‌رود اما پیش از آنکه او چیزی انتخاب کند با یک سینی بزرگ برمی‌گردد. تمام غذاهایی را که او دوست دارد روی میز می‌چیند و به لهجه‌چینی می‌گوید: «خیلی وقت است منتظر شما بودیم. آقای حسان شام شما را از سال‌ها پیش سفارش داده است.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.