|

دویدن پابه‌پای موشک هامبورگ

مزدک علی نظری

اشک‌های تلخ مهدی در آن نیمه‌شب زمستانی جا ماند. روزنامه‌ها تعطیل بودند و مردم درگیر آمدن بهار؛ نشد که خودآزارانه، بارها آن کابوس را در ذهن مرور کنیم و درباره‌اش با هم حرف بزنیم... حالا اما درگذشت عزیزش بهانه‌ای شده تا باز همه نگاه‌ها سمت او بگردد. آنچه از همه تاسف‌آورتر است اینکه «مهدی مهدوی‌کیا»، ستاره فوتبال ایران می‌خواهد بازنشسته شود و هیچ‌چیز آن‌طور نیست که باید باشد.
پیش‌تر، خداحافظی یک بازیکن بزرگ - هرچند با اشک‌وآه همراه می‌شد - از روزهای زیبا و به یادماندنی او و هوادارانش به حساب می‌آمد. همین مهدی، پیراهن شماره 17 پرسپولیس را در بازی داربی از «فرشاد پیوس» گرفت و تن کرد. چه روزی بود. تابلو تعویض که بالا رفت، حتی استقلالی‌ها هم گریه می‌کردند. باور کنید یا نه، خیلی‌هایشان شاکی بودند که چرا غلامپور در 15دقیقه‌ای که «فرشاد آقای‌گل» بازی کرد، شده بود اشمایکل و مثلا با آن شیرجه بلندش نگذاشت کاشته پیوس گل بشود!
این سال‌ها خیلی از ستاره‌های فوتبال ما بی‌خداحافظی رفتند و کک هیچ‌کس هم نگزید. می‌خواهم بگویم مسوولان ورزش که می‌بینند بی‌اخلاقی در استادیوم‌ها بیداد می‌کند و فقط در نقش میرغضب، به توبیخ انضباطی بازیکن و تماشاچی بسنده می‌کنند؛ این متولیان هستند که باید حرمت نگه دارند و رسم احترام به قهرمان و پیشکسوت را زنده کنند.
حالا بگذریم؛ از احترام و حق یک قهرمان گفتیم اما زیاد وارد ورزش نشویم. بگذارید یک چیز دیگر برایتان تعریف کنم. در خبر درگذشت مادر مهدی آمده بود که ایشان بعضی از اوقات در روستای «چشمه» که حوالی اراک است، زندگی می‌کرده و همان‌جا فوت شده. دهه 60 که بمباران‌ها شدید شده بود، خانواده ما هم - مثل خیلی‌های دیگر - تصمیم گرفت تا بی‌خیال شدن صدام یزید کافر، مدتی را در روستای اجدادی‌مان زندگی کنیم. زندگی در روستا، شور و شیرین و ماجراهای زیادی داشت. یکی از قصه‌ها در مورد روستای همسایه یعنی همین چشمه بود. هنوز مهدی و برادرانش کوچک بودند و شهرتی نداشتند اما همان زمان هم خانواده متمول مهدوی‌کیا بین اهالی منطقه محترم و شناخته شده بودند. شنیده بودم که در روستای آنها ساختمان‌هایی هست که آسانسور دارند و منی که تا آن وقت هرچه آسانسور دیده بودم داغان و از کار افتاده بود، خیلی دلم می‌خواست به جای روستای خودمان با آب‌انبارهای جن‌دارش، توی آن یکی روستا زندگی می‌کردم!
حدود یک دهه بعد که برای تحصیل به اراک برگشته بودم، در پایکوبی‌های بعد بازی با استرالیا دیدم و شنیدم که شعار اصلی مردم شهر این بود: «مهدوی‌کیا کجاییه؟ اراکیه، اراکیه!» کلا همشهری‌های من در نسبت‌دادن مشاهیر به اراک یک خرده اغراق می‌کنند؛ از فروغ فرخزاد تفرشی گرفته تا قائم‌مقام فراهانی و امیرکبیر و حتی دکتر مصدق!
یک بار با بچه‌های رشته نمایش رفته بودیم دهات تا تعزیه ببینیم. محرم بود و ظهر که دسته‌های روستاهای اطراف جمع شدند و کنار جاده اصلی به سمت امامزاده می‌رفتند، اتفاق جالبی افتاد. اتوبوس‌های کاروان تیم ملی از اردوی بروجرد برمی‌گشت و دیدیم علی دایی و ایویچ جلو نشسته‌اند و بچه‌های تیم دارند آرام سینه می‌زنند. یکدفعه یکی داد زد و بقیه پشت سرش راه افتادند. جو بهم ریخت و ملت، دور اتوبوس‌ها جمع شدند و شروع کردند به شعار دادن: «مهدوی‌کیا کجاییه...؟» حتی آقایی که شیر تعزیه را بازی می‌کرد هم راه افتاده بود و شعار می‌داد!
آخرین‌باری که مهدی را دیدم در حیاط باصفای آرایشگاه «محمدرضا گلزار» بود. تازه از بوندس‌لیگا برگشته بود و فرصتی شد تا زیر نگاه سگ سیاه و بزرگی که گوشه حیاط بسته بودند، بنشینیم و گپی بزنیم. مهدی به شوخی گفت: «آقا من تازه مصدومیتم خوب شده. این سگه گازمان نگیرد؟»
میزبان جواب داد: «خیالتان راحت، خوب بستیمش.» و بعد درباره آرواره‌های قفل‌شونده این نژاد خطرناک مفصل برایمان حرف زد. مشغول صحبت بودیم که یک گربه اعصاب سگه را خرد کرد و یکدفعه دیدیم زنجیر پاره کرده و دنبال گربه، مستقیم دارد می‌آید سمت ما. خلاصه افتخاری بود که در یک دوی سرعت دیوانه‌وار، کنار «موشک» معروف شرکت کرده و پابه‌پای آقا مهدی بدویم... تا باشد همیشه از همین خاطره‌ها.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.