نوستالژی تاچر
مازیار خسروی . روزنامه نگار
برای نسل ما، «مارگارت تاچر» و «رونالد ریگان» چهرههای شناختهشدهای بودند. شاید حتی بیشتر از آنی که نسل امروز، «برد پیت» و «آنجلینا جولی» را میشناسد. این دو البته برعکس همزادان امروزیشان برای ما «شر مجسم» بودند. ما اینترنت و ماهواره نداشتیم. «دیویدی» و کامپیوتر هم همینطور. روزگار، روزگار یکهتازی «آتاری» و ویدیوهای کرایهای بود. تصور ذهنی مان را از جهان، هنوز اخبار ساعت دو رادیو و هشت شب تلویزیون میساخت. در دنیای ما آدمهای خوب و آدمهای بد، کاملا مشخص و روبهروی هم بودند. در مدرسه شعار میدادیم: «خلیجفارس ایران، محل دفن ریگان» تکلیف پیرزن بدذات انگلیسی هم روشن بود؛ یکبار با گوشهای کودکیام، در یک دعوای خانوادگی شنیدم که «فلانی مثل تاچر موذی است.» ملتی در میانه نبرد مرگ و زندگی بود و تاچر و کابوی تگزاسی، متحد دشمن. آن روزها بیطرفی معنا نداشت؛ «دوست دشمن من، دشمن من است.» وقتی مارادونا با «دست خدا» انتقام جهان سومیها را از استعمار پیر گرفت، ما از تماشای مستقیم جام جهانی محروم بودیم. این اما مانع نشد که محبوبیت جادوگر برایمان صدچندان نشود؛ دماغ پیرزن مغرور به خاک مالیده شده بود. نسل امروز، اگر
خیلی اهل حوصله باشد، تاچر را در چهره «بانوی آهنین» و نقشآفرینی «ماریل استریپ» میشناسد. برای نسل ما در همه جای جهان اما او نماد خشنترین چهره محافظهکاران راستگرا بود. حالا مارادونا چاق و فرسوده شده، فهد، تاچر و ریگان مردهاند. ما نیز جوانی را پشت سر گذاشتهایم. دنیای ما اما خیلی وقت است كه به پایان رسیده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.