|

از واشنگتن تا ايران

عشق است و کوه

جادوی خاصی دارد؛ می‌شود مرگ را در تمام پیچ و خم‌هایش حس کرد اما هنوز هستند کسانی که برای بالا رفتن از آن ثانیه‌ای معطل نمی‌کنند. باور دارند که بدون خطر مرگ، کوهنوردی دیگر کوهنوردی نیست اما آنها در این ورزش به دنبال زنده ماندن هستند. کوهنوردی هنر زنده ماندن در شرایط سخت است که شامل خطر مرگ هم می‌شود. در ورزش عشق است؛ عشق تحمل و صبر... تا جایی که حتی در سن 73‌سالگی هم دست‌بردار هوادارانش نمی‌شود. تامایی واتانابه اهل ژاپن است. کارنامه صعودش به قلل جهان پرپیمان است اما جالب‌ترین نکته‌اش این است که در سال 2008 و در شرایطی که 73 سال داشت، اورست را فتح کرد و توانست عنوان پیرترین زن فاتح اورست را بگیرد. امثال او کم نیستند؛ «مین بهادر شرچان» از نپال پیرترین مرد فاتح اورست است. او هم در سال ۲۰۰۸ با سن ۷۶ سال و ۳۴۰ روز به این قله صعود کرد! بهترين كوهنورد زن دنيا این عشق سن و سال نمی‌شناسد... ساشا اهل واشنگتن است؛ دختری 20ساله که توانسته با صعود از وحشتناک‌ترین صخره‌های جهان عنوان بهترین کوهنورد زن در دنیا را از آن خود کند. او گفته: «من از هفت‌سالگی مشغول به این ورزش هیجانی بوده‌ام. کوهنوردی و مخصوصا ورزش کوهنوردی به عنوان ورزشی انفرادی ورزشکار را به شخصی مغرور تبدیل می‌کند. کوهنورد تمایل دارد که دنیایی جدید بیافریند که حول او بچرخد. حتی خود من وقتی در مسیری حرکت می‌کنم ذهنم را از همه چیز حتی خودم خالی می‌کنم.» ركورددار فتح دوقله در ایران هم هستند کسانی که رکورددار صعود هستند... پروانه کاظمی، رکورددار کوهنوردی زنان جهان در فتح دو قله است آن هم در یک هفته و اولین زن کوهنورد ایرانی که به چهار قله بلند دنیا صعود کرده است. می‌گوید که کوهنوردی را دیر شروع کرده اما خوشحال است که وارد این رشته شده: «همیشه علاقه به طبیعت داشتم ولی کوهنوردی را بعد از دانشگاه شروع کردم. در قله همه چیز خیلی ساده‌تر است. مسیر، مسیر زندگی است. از لحظه‌ای که اولین گام‌ها را برمی‌دارید وارد یک زندگی متفاوت می‌شوید و همه چیز فوق‌العاده بی‌پیرایه است و زرق و برق زندگی کنار می‌رود. بسیار زیبا و در نهایت سادگی و بسیار واقعی است. احساس بسیار خوبی به من می‌دهد. احساس رهایی... باید گفت حس یک کوهنورد در نوک قله را فقط یک کوهنورد می‌تواند درک کند. من هرچه بگویم فایده‌ ندارد! شما باید خودتان تجربه کنید. خصوصا در ارتفاعات بلندی مثل هیمالیا این حس، یک حس متعالی است. ما بالا می‌رویم تا روح‌مان را بالا بکشیم. عشق برگشتن به کوه آنقدر زیاد است که وقتی پس از مشکلات و سختی‌های یک صعود به خانه برمی‌گردی همه ذهنت معطوف به برگشت دوباره و صعود دیگر است. شیرینی آن تا این حد است! به نظر من «کوهنوردی» یک جوری همه چیز را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. مهم‌ترین خصوصیت، داشتن صبر و حوصله است. اگر همه شرایط فیزیکی و برنامه‌ریزی را داشته باشید ولی تحمل‌تان پایین باشد صددرصد، برنامه‌تان شکست می‌خورد. مدیریت شرایط سخت صبر بالایی می‌خواهد، باید کنترل رفتار داشته باشی و بتوانی آرامش خود را حفظ کنی. یک کوهنورد به راحتی از پا درنمی‌آید و شکست را نمی‌پذیرد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.