عطف کتاب
فصل فرار جواد مجابی در بسیاری از آثارش تاریخ را عرصه روایت داستانهای خود قرار میدهد و این مساله در تازهترین کتابهای منتشر شده او، یعنی دو کتاب «عبید بازمیگردد» و «از قلعه تا سرحد» هم دیده میشود. از قلعه تا سرحد، رمانی در 12 فصل است که در عناوین برخی از فصلها زمان تاریخیای که داستان در آن تاریخ روایت شده دیده میشود، از جمله سال 32 و شهریور 1320. بخشهایی از فصل هشتم این رمان با نام «شهاب 1320» در ادامه میآید: «وقتی شهریور 20 رسید، آخان بابا پس از آن همه بگومگو که یک فصل ادامه داشت، ما را رها کرد. جونی ما را به آن شهر برد، فصل فرار بود. یک گاری بزرگ نقاشی شده پیدا کردیم، جزو اولین خانوادههایی بودیم که از تهران فرار میکردیم. مادر قوموخویش دوری در شهر صفوی داشت که باغدار بود، گاهی برایمان پسته و انگور و تحفه میفرستاد. جونی توی راه وسط تابستان سرفه و عطسه زمستانی میزد، میگفت از کوفتگی راه است. دایم گریه میکرد آب دماغش را بالا میکشید، غر میزد که پس کی میرسیم. گاریچی میغرید: دلخورید پیاده بروید، اسب من از این تندتر نمیرود. اثاثهمان مختصر بود. جونی تمام خانه و زندگی را در عرض یک هفته به
پول نقد تبدیل کرده بود، لیرهها پیش من بود با هر حرکت نابجایم سروصدا راه میانداخت. جونی نیشگونم میگرفت، آهسته و با غیظ میگفت: جوانمرده! تکان نخور. لیرهها را توی کیسهای توی شلوارم آویزان کرده بود. شب جایی نزدیک کرج خوابیدیم. هوا گرم بود، جونی در خواب گریه میکرد. سهراب بیدار نشسته بود، آن موقع چهار سال داشت، از سنش هوشیارتر بود، دانسته بود که این مکافاتی است که همه باید تحملش کنیم... .» دغدغههای زنانه «زیر چراغهای تاریک»، دومین رمان راشین مختاری است که توسط انتشارات نگاه منتشر شده است. اولین رمان مختاری در دهه 70 با نام «تنهایی» منتشر شده بود. زیر چراغهای تاریک، به زندگی زنی پرداخته که با بحرانهای روحی روبهرو شده و روند عادی زندگیاش مختل شده است. با سپری شدن این دوران و زمانی که دکتر به او میگوید بحران روحی را پشت سر گذاشته و میتواند به زندگی عادی برگردد، اتفاقات دیگری رخ میدهد که زندگی این زن را تحت تاثیر قرار میدهد. تمام جریانات این رمان در طول تعطیلات سال نو و سفر به شمال کشور اتفاق میافتد. این رمان از نگاه دانای کل روایت میشود و نویسنده علاقه داشته تا در داستان به دغدغههای درونی و
روحی زنها بپردازد. قسمتی ار رمان در ادامه میآید: «نمیخواست از اتاق بیرون رود. سعی کرد یکی از کتابهایی را که با خود آورده بود بخواند و خودش را مشغول کند. اما ارتباطی بین جملههای کتاب برقرار نمیشد. چشمش روی خطها میلغزید و سر درنمیآورد... کلافه بود. کتاب را بست و به دیوار روبهرو خیره شد. تابلو نقاشی کج نصب شده بود. از رنگهای تند و گلهای درهم پیچیده نقاشی خوشش نمیآمد... به نظرش کمدهای اتاق، با آن چوب روسی، به رنگ دیوارها نمیخورد. حال خودش را نمیفهمید. دلتنگ نبود. خواب و میل به تو رختخواب ماندن هم سراغش نیامده بود. احساس غم و اندوه هم نمیکرد ولی بیقرار بود. انگار یک چیزی گم کرده بود.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.