به بهانه مرگ زودهنگام «عسل بدیعی»
بازیگر ناب
سیروس الوند
مرحوم «عسل بدیعی» نمونه کامل و بینقص بازیگر و هنرمندی نجیب و آگاه و منظم بود. وقتی او را برای بازی در «دستهای آلوده» انتخاب کردم هنوز فیلم اولش یعنی «بودن یا نبودن» کیانوش عیاری را ندیده بودم اما به قدری تعریف او را از آقای عیاری شنیده بودم که به حرفهایش اعتماد کردم و رل شاخصی را در «دستهای آلوده» به «عسل بدیعی» سپردم و چه سزاوار هم از پسش برآمد. بعدها که «بودن یا نبودن» را هم دیدم، دریافتم که دلیل تعاریف کیانوش عیاری چه بوده و به تواناییهای «عسل بدیعی» در ایفای نقش، بیش از پیش واقف شدم. اگرچه بازی توانمند او در «دستهای آلوده» هم خود به تنهایی کافی بود تا به عنوان یک کارگردان، از توانمندی عجیبش باخبر باشم. کما اینکه بازی او در همین فیلم سبب شده بود تا نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن در هجدهمین دوره جشنواره فیلم فجر هم باشد. اخلاق و منش او منحصر به فرد بود... ناب و کمیاب... به طوری که میتوان گفت همانند او انگشتشمار است. از فوت نابهنگامش متاسفم و امیدوارم اکنون روحش در آرامش باشد. ----
مرهم نیستیم، درد هم نباشیم
الهام پاوهنژاد
کسی را بدین مایه ارزندگیست/ که مرگش گشاینده زندگیست/ بهار را به یاد آر از آن سروناز/ که افتاده هم، سرفراز است باز
هوشنگ ابتهاج
عسل بدیعی را نمیشناختم! یعنی با او رفاقت و دوستی از نزدیک نداشتم اما وقتی صبح دوازدهم فروردین، ناآگاهانه به هراس از خواب پریدم و پیامک حامل خبر به کما رفتنش را خواندم قلبم لرزید. اینکه چه پیش آمد و چه شد و چرا بانوی جوان ما اینقدر زود چمدان بست و غیرمنتظره و ناباورانه مسافر دیار باقی شد، حکایتی است که از لحظه پیچیدن خبر، ذکر محافل دوست و آشنا و غریبه است. اینکه همگی ما اول بند دلش، که در کودکی ناچار است غم نداشتن گرمای آغوش امن مادر را تجربه کند، را به یاد میآوریم و دل میسوزانیم و آرزومند صبر برای والدین و خواهر و دیگر بستگانش هم هستیم حکایت آشنایی است... اما چیزی که بیش از گذشته باعث غمگین شدن و آشفتگی ذهنم شد بهخصوص بعد از دیداری که برای ابراز همدردی با خانواده بانو داشتم، سنگینی فشاری بود که به واسطه بازار داغ و بیرحم شایعات و قضاوتهای نابجا بر دوش این خانواده محترم و باوقار احساس کردم. وقتی «رضا داوودنژاد» عزیز با چشمان خیس و دردی که در جانش میپیچید گفت به دلیل حرف و حدیثها دستور آزمایش کامل خون و پاتوبیولوژی و... دادیم و... صادقانه بگویم خیلی دقیق باقی حرفهایش را متوجه نشدم، اما قلبم
مجدد لرزید. اعتراف میکنم ترسیدم. هراسناک شدم از سقوط فرهنگی که مردمم را تهدید میکند. اینکه همه جای دنیا حرف زده میشود و افراد مشهور و بهخصوص اهالی هنر بیشتر در معرض شایعات و پاپاراتزیها هستند، بله کتمانناپذیر است اما تا چه حد و به چه قیمتی؟ ما مردمی که مدعی فرهنگی عظیم هستیم چطور میتوانیم بدون داشتن آگاهی و علم کافی به راحتی همدیگر را قضاوت کنیم؟ اینکه قضاوت کور و شتابزده اینقدر در زندگی امروزی و ماشینی ما رشد کرده، دردی قابل لمس و درک هست اما قضاوت ناعادلانه در یک امر بزرگ و تلخ مثل مرگ هم، روا و حق ماست؟! حرافی به دنبال از دست رفتهای که زبان برای دفاع از خود و عملکردش ندارد تا جایی پیش میرود که صاحب عزا به جای جمع کردن قوای خود برای آرام کردن دل خودش و عزیزان و سامان دادن به مراسم، انرژیاش را برای بستن دهان یاوهگویان جمع کند و ذهنش را درگیر و در نهایت دردنامهای بنویسد که: مرهم نیستید، دردی اضافه نکنید! چه بر سرمان آمده؟! شایعهپراکنی و حتی بدگویی در مورد سادهترین اتفاقات روزمره تبدیل به وظیفه! همگانی شده و فکر میکنیم اگر دهانمان بسته بماند و مدام کنجکاوی نکنیم و نپرسیم و فقط ناظر
بمانیم از قافله عقب ماندهایم. هراس، جانم را میگیرد و از بزرگ شدن دخترکم و فرزندانمان در چنین فضای پر بهتان و تهمتساز میترسم. از جهانی پر از بیاعتمادی که برای جلوگیری از هر کلام یاوهای روزی ناچار شویم درهای خانهمان را گل بگیریم و هرکس در قلعه خویش بماند تا بپوسد و بمیرد. باور کنیم تکتک ما همین مردم و فرهنگ را میسازیم و توان اصلاح و ترمیمش را داریم. بیاییم از همین امروز، نه فردا، یاد بگیریم ناآگاهانه و یکطرفه از قضاوت کردن، حرف، حرف، حرف، حرف زدن و قصهسرایی در مورد دیگری بپرهیزیم بهخصوص در شرایطی که چنین غم سنگین و سختی اطرافیان را تحتالشعاع قرار داده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.