در سوگ احمد اسفندیاری نمیگریم
بهرام دبيري/ نقاش
«چگونه میشود به آنکه میرود این سان صبور، سنگین و سرگردان فرمان ایست داد.» خیمه شببازی، پردهای سیاه میپوشاند تمام هستی ما را. نادانی بزرگ از معصومیتی جانکاه. قطع ارتباط، بیخبری. در روزگار بزرگ ارتباطات بیمعنا، بیحاصل، نه از گذشته، نه از تاریخ، نه از آنها که در گوشههای خاموش خویش برای ما فرهنگ میسازند، بیهیچ امیدی.
گم شده میان باوری کور از تاریخی موهوم اما سرفراز، میان بیخبری و ناشناسی از آنچه میگذرد، که من، که تو باید بدانیاش و نمیدانیاش.
در سوگ محمود جوادیپور و احمد اسفندیاری نمیگریم، در سوگ نادانی و بیخبری مردمانی میگریم که آن پرده سیاه، دیواری برای ندیدن و ندانستن و نشناختن، برای راهی که بر نادانی بسته است.
از مردمان، از فرهیختگان و نقاشان جوان میپرسم: «چه میدانید از احمد اسفندیاری؟» پرده سیاه راه را میبندد. سکوت. هیچکس نیست، هیچکس نبوده است. نه شاعری، نه نقاشی، نه اندیشمندی، نه آوازهخوانی و نه موسیقیدانی و نه نوازندهای. احمد اسفندیاری از آنها بود که آغازکننده راهیاند برای کشف جهانی نو بر بومهای ناسازگار. بینندگان گرفتار در پرده سیاه خبری. تنها راه گشوده راهی به مجاز دیگران، جهانیها، اینترنت، دوبی، آکشن، کیوریتور، کالکتور، ایونت، دلار و البته برجالعرب.
شاملو گفت: «ای کاش میتوانستم بر دوش خود بنشانم این خلق بیشمار و به گرد بسیط خاک بگردانم تا باورم کنند.» اما «برای آنکه نمیداند، برای آنکه نمیخواند، تو بینشانهترین باش ای یگانهترین.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.