|

خستگی نداشت این مرد

علی ثابت

ترکش از بالای چانه صورتش را برده بود. من بودم، جعفر جهروتی‌زاده، باقر شیبانی و محمد عبادیان که بعدتر شهید شد.
هر سه جنازه بی‌سر را می‌شناختیم. خودش بود. حاج همت بزرگمرد جبهه‌های جنوب اما حرف میانمان گم شده بود. همین چند روز پیش بود که از شدت کار و خستگی ضعف کرد افتاد کف سنگر. رساندیمش به بهداری. فوری سرم زدند و آمپول‌های تقویتی، تا کمی جان گرفت دوباره راه افتاد، سوار بر موتور راهی قرارگاه شد، خستگی نداشت این مرد. یکی از بچه‌های لشکر 41 ثارالله کرمان هم همراهشان بود که قرار بود به‌جای ما به خط بیایند. رو کرد به من گفت: به قمی بگو خوب توجیهشان کنند، اگه بچه‌های اطلاعات عملیات هم باشند، بد نیست. دوباره سوار بر موتور شد و رفت.
* * *
جنازه‌اش را شناسایی کردیم اما می‌خواستند مطمئن شوند. گفتند: «نشانه‌ای چیزی...» حاج محمد جلو رفت زیپ بادگیر را کشید، دست کرد و از جیبش چراغ‌قوه‌ای را پیدا کرد که چند روز قبل به او داده بود. از لحظه‌ای که سوار موتور به سمت قرارگاه راه افتاد، دل تو دلمان نبود یک چیز کم بود و کمتر هم می‌شد. یک روز شد، نیامد. خبر گرفتیم. نبود. خودمان را دلداری دادیم که برمی‌گردد. روز دوم، تمام مسیر رفته را برگشتیم اثری نبود.
* * *
دستم را کشیدم روی تنش، پیراهن قهوه‌ای همان بود که آخرین روز تنش بود.
هنوز سکوت بود بینمان. جرات در گلو مانده بود.
آقای هاشمی‌رفسنجانی که از جبهه‌ بازدید می‌کرد، گفت: «خبر شهادتش پخش نشود، بچه‌ها روحیه‌شان را می‌بازند.»
من به قطره‌های ریز خون که زیر نور می‌درخشید نگاه می‌کردم. به لباس چریکی و همان پیراهن قهوه‌ای و صورتی که بود و دیگر نبود. طاقت ماندن و دل کندن نداشتیم.
با وجود توصیه آقای هاشمی‌رفسنجانی خبر در تمام گردان 27 پیچید. ناله‌ها بلند شد. همهمه، شلوغی، اشک. برگشتم. یک ردپا بود پشت سرم، یک ردپا بود روبه‌رویم. نه رفتم. نه برگشتم. انگار حاج همت یک رویا بود. یک افسانه بود. همان‌جا ایستاده‌ام نه یک واقعیت بود: ‌به ترکشی که صورت را از چانه برده بود، به قطره‌های لغزنده و قرمز خون نگاه کردم. بس بود. باید دل می‌کندیم و می‌رفتیم. اما هنوز جرات در گلویم مانده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.