|

یک شعر

خندیدن در خانه‌ای که می‌سوخت

جای خالی یک واژه که تو از زندگی من برداشته‌ای مرا به دویدن واداشته. جسد را از دریا گرفته‌ایم دویدن قطع شده اولین بار نیست که می‌میری جای خالی یک آدم که از میان ما برداشته شده با دوایری پرفشار، ما را به خلأ می‌کشاند ملافه‌ای به رویش کشیده بودند و بعضی‌ها سیاه____ جای خالی یک چهره یک صدا و بعد بیماری فکر کردن باتلاق خاطره‌ها ... جدیت مرگ به واژه‌ها حرف‌ها نگاه‌ها راه نمی‌داد پلنگ دیگر نامریی شده بود و در ناخودآگاه همه ما به‌شکل عجیبی راه می‌رفت روز اول. روز دوم. روز سوم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.