|

جایزه کتاب سال شعر خبرنگاران برگزار شد

تقدیر «پُتک»، نکوداشت «سیمین»

جواد حیدریان . عکس: امیرجدیدی، شرق

تقدیر «پُتک»، نکوداشت «سیمین»
شامگاه آخرین جمعه اسفند سال، آرام‌آرام دود می‌شود و سرای محله «کاووسیه» که میزبان اختتامیه هفتمین دوره «کتاب سال شعر خبرنگاران» بود، پر از شاعران و نویسندگان بزرگ ایران!
در ساعت پنج عصر، بانوی غزل «سیمین بهبهانی» جزو اولین حاضران در مراسم است که آراسته و خندان از پله‌های کوتاه می‌آید. یکی‌یکی بزرگان شعر و ادبیات ایران از راه می‌رسند. محمود دولت‌آبادی، جواد مجابی، حافظ موسوی، مفتون امینی، شهاب مقربین، علیرضا طبایی، اسدالله امرایی، محمود معتقدی... همه «شعر‌تر می‌انگیزند» و گپ‌وگفت صمیمانه درگرفته است.
کمی از ساعت 5 عصر گذشته، اختتامیه هفتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به گام پایانی خود رسیده است. حالا بهانه اصلی شعر است؛ وقتی نامزدهای بخش کتاب سال یکی‌یکی می‌آیند و شعر می‌خوانند:
سعدی گل‌بیانی با «برگ‌های بی‌عشقی ختمی» می‌خواند: «گرگی مجروح که ماده‌اش را بو می‌کشید در نیمرخم بود... در هو هوی کشدار باد...»
«سارا محمدی‌اردهالی» با مجموعه شعر «برای سنگ‌ها» می‌گوید: «تو زیبا‌ترین بودی، چه هنگام مرگ، چه پس از مرگ در دیدار‌های شبانه... دیگر در 50 سالگی من همه چیز ممکن است...»
بعد از او نوبت به «پوریا گل‌محمدی» می‌رسد تا با شعری از مجموعه «اینجا هیچ خیابانی بی‌طرف نیست» شعر بخواند: «مرا بی‌اجازه دفن کنید... مرا بی‌اجازه هیچ‌کس... هیچ‌چیز زیباتر از مرگ شاعری با چشم‌های باز نیست»
«بکتاش آبتین» با کتی قرمز و عینکی با فرم مشکی مجموعه «پتک» را برمی‌دارد و روی سن می‌رود: «تمام دارایی‌ام این بود، علاقه‌ای که از چشمانم سر می‌خورد... مسافرم و تنهایی‌ام را در چمدانم پنهان می‌کنم... این نامه را برای تو می‌نویسم، دخترم مادرت زیبا بود...»
«رزا جمالی» با «این ساعت شنی که به خواب رفته است» می‌آید و می‌خواند: «لرزه‌نگارهای این خواب را به فردا بسپارید، مسافتی را که پیموده‌ایم قسمت کرده‌ایم... دیگر زمین با ساعت تو تنظیم نمی‌شود...»
بعد از او نوبت به «علیرضا عباسی» می‌رسد تا با «پروانه‌ای از متن خارج می‌شود» برود و شعر بخواند: «نگاه کن، همه چیز به شکل عجیبی با بدها می‌ریزد. درخت یا انسان فرقی نمی‌کند، سربازها روی زمین می‌افتند... وطن تنها سرباز کوچکی است که بارها افتاده...»
«گروس عبدالملکیان» با «حفره‌ها»یش، «مجید یاری» با «سیب قهوه‌ای» نیامده‌اند و سرانجام «علیرضا نوری» با «دلقک‌ها گریه می‌کنند» می‌خواند: «تولد من، برمی‌گردد به سال‌های پنجاه و برف، به روزهایی که خدا تدارک تو را می‌دید...»
نکوداشت سیمین بهبهانی
«محمود دولت آبادی» دعوت می‌شود تا برای رونق بخش دوم مراسم که تجلیل از سیمین بهبهانی است به روی سن برود. او می‌رود و با غزلی از بهبهانی که به گفته دولت‌آبادی «بلندنظرانه و خالی از گلایه است» می‌خواند: «آنکه رسوا خواست ما را پیش کس رسوا مباد/ و آنکه تنها خواست ما را یک نفس تنها مباد»
«جواد مجابی» بزرگ بعدی است که می‌گوید: «خانم بهبهانی غزل را از نهانگاه تاریخی بیرون آورد. او از دل و جان عاشق است... او عاشق مردم و وطن است و برای آنها آرزوی بهروزی دارد. او هیچ وقت عاشقی را از دست نداد...»
«حافظ موسوی» سخنران آخر است، می‌گوید: «شعر خانم بهبهانی تاریخ‌نگاری روح جمعی ما ایرانی‌هاست.»
پس از سخنان میهمانان در تجلیل از سیمین، برگ لوح تقدیر جایزه کتاب سال شعر را محمود دولت‌آبادی به خانم بهبهانی تقدیم می‌کند. سیمین بهبهانی نحیف ولی شاد و آرام و آراسته می‌گوید: «من مریض هستم و اصلا زبان سخن گفتنم خوب نیست از همه آنها که برای تشکیل این مجلس زحمت کشیدند تشکر می‌کنم، امیدوارم یک روزی بتوانم جبران کنم ولی می‌دانم با این عمر کوتاهی که در پیش دارم و با این زبان الکنم در زمان پیری از عهده آن بر نمی‌آیم.»
تقدیر از برگزیدگان
به گفته علیرضا بهرامی دبیر این جایزه خصوصی؛ 56 مجموعه شعر در بخش «شاعران بدون کتاب» به دبیرخانه رسیده. برگزار کننده‌های این جایزه روزنامه‌نگاران و خبرنگاران هستند.
داوران بخش شاعران بدون کتاب شامل «اسدالله امرایی، ساره دستاران و یاسین نمکچیان» برگزیده این دوره را معرفی می‌کنند: «ابراهیم عادل‌نیا» از اردبیل. مجری برنامه می‌گوید عادل‌نیا می‌تواند روز 20فروردین برای عقد قرارداد انتشار کتابش به نشر نگاه مراجعه کند. «بخش شاعران بدون کتاب سه شاعر دیگر را نیز به خود می‌بیند که به طور مشترک به مقام دوم می‌رسند «حسن همایون» «فریبا شادلو» و «هادی‌هزاره» از شهر کابل افغانستان!»
برگزیده نهایی هیات داوران متشکل از «علیرضا بهرامی، پوریا سوری، آرش شفاعی، پونه ندایی و رسول یونان» در بخش کتاب سال ضمن تقدیر از گروس عبدالملکیان جایزه خود را تقدیم می‌کنند به مجموعه شعر «بکتاش آبتین» به نام «پتک» که با تشویق حاضران همراه می‌شود. سالن با صدای شعر بکتاش آرام می‌گیرد: «تو تب‌داری و من می‌سوزم، من پیشانی خاطرات تو‌ام، در دور دست نزدیک منی...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.