|

شاعرانگی مُدام

بهاره رهنما

یک حرف، تقسیم‌بندی‌های جدید: وقتی بچه بودم در شلوغی میهمانی‌های خانگی عادت داشتم حوصله‌ام که سر می‌رفت به ترانه‌هایی که گاه در شلوغی آدم‌های فامیل به زور شنیده می‌شد گوش می‌کردم و مهم‌تر از ملودی ترانه به کلمه‌هایی که می‌شنیدم، نوجوان که بودم وقتی در ماشین پدر، دایی، یا برادرم می‌نشستم یک‌جور با ترانه‌هایی که از ضبط ماشین پخش می‌شد فال می‌گرفتم. مثلا می‌گفتم اگر سه ترانه بعد‌تر حال و هوای خوبی داشت فلان‌چیز، فلان‌طور می‌شود یا برعکس، در حال‌و‌هوای غرور جوانی هم عجیب به این فال من درآوردی خودم اعتقاد داشتم، بعد‌ها کلمه برایم جدی‌تر شد، شد شعر و سال‌های دبیرستان، فروغ و شاملو، فریدون مشیری و اخوان ثالث و سهراب در کلاس‌های خوب ادبیات مدرسه و معلم‌های ادبیاتی که درجا عاشق‌شان می‌شدم، حالا سالیان سال است که خواندن شعر برایم مثل هوا واجب است. عادت دارم که وسط شلوغی‌های روز و روزگار و دلگیری‌هایم شعر‌هایی را که بلدم زمزمه کنم، در میان نامه‌نگاری‌هایم دوستان و شاعرانی را می‌شناسم که فقط با هم شعر رد و بدل می‌کنیم، مترجمان شعرها که گاه لطف می‌کنند اولین نسخه ترجمه شعرشان را برایم می‌فرستند، نه چون من تخصصی در ترجمه یا شعر دارم نه، فقط چون من خواننده حرفه‌ای شعر هستم و بی‌قرار شنیدنش، اما تازگی‌ها به تقسیم‌بندی جدیدی در دنیای این روزهایم رسیدم، تقسیم‌بندی آدم‌ها به دو دسته: آنها که شعر را لااقل می‌خوانند، فهمیدنش را پیشکش می‌کنم و آنها که حتی حوصله خواندن یا شنیدن سه بیت شعر را ندارند، همان‌ها که وقتی می‌گویی چرا در خوش‌ترین زمان عمرت فلان ترانه را مرتب گوش می‌دادی و جواب می‌دهد تا حالا نشنیدم چی میگه اون ترانه فقط داستان اینه که ضبط ماشینم رو این آهنگ‌گیر کرده، همان‌ها که مدت‌ها یک شعر خوب کوتاه در باکس پیغام‌های شخصی‌شان خاک خورده و با لبخند می‌گویم هنوز آن شعر را نخوانده‌ام، همان‌ها که وقتی ‌داری 30 ثانیه شعر برایشان می‌خوانی وسط حرفت می‌گویند از اون مسیر می‌رفتیم بهتر نبود؟ بله اینها را می‌گویم و عجیب معتقدم که دوست‌داشتن شعر مثل دوست‌داشتن بچه‌ها و حیوانات در ذات همه آدم‌های خوب وجود دارد، حتی آقا ماشاالله کم‌سواد راننده سنگلج که شاید شعر را نفهمد اما ناخودآگاه دوستش دارد و تا در ماشینش می‌نشینم می‌گوید: خانم‌جان شعر مر جدید چی‌ داری بخونی برام. یک نگاه، نوروز را شاعرانه کنید: می‌شود با نگاه باز و روشن و پر امید شمس لنگرودی، شاعر عزیز کشورمان و تهیه چند مجموعه شعر چاپ شده‌ای که در کتابفروشی‌ها از او هست ایام نوروزتان را شاعرانه کنید و برای آدم‌های خوبی که شعر را دوست دارند هم ببرید یا بهتر که بخوانید این شعرش از مجموعه ملاحان خیابان که همچون دعایی تکرارش برایم معجزه آرامش را به همراه دارد پیشکش روزهای آخر سالتان می‌کنم:
آرام باش عزیز من
آرام باش
حکایت دریاست زندگی
گاهی درخشش آفتاب،
برق و بوی نمک،
ترشح شادمانی
گاهی هم فرو می‌رویم،
چشم‌های‌مان را می‌بندیم،
همه جا تاریکی است،
آرام باش عزیز من
آرام باش
دوباره سر از آب بیرون می‌آوریم
و تلالو آفتاب را می‌بینیم
زیر بوته‌ای از برف
که این دفعه
درست از جایی که تو دوست ‌داری طالع می‌شود.
«شمس لنگرودی»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.