مرثیهاي برای «هوگو چاوز»
عباس اسماعیلی
در ساعت 5 عصر روز 28 ژوئیه 1954 دو موتورسوار از فراز جادهای پرشیب، رو به سوی «کاراکاس» روان بودند. یک تن از آنان «ارنستو گوارا لینچ» نام داشت. آنها از تمام جادههای آمریکای لاتین گذر کرده بودند. اکنون مقصد، پایتخت فقیری است. سرزمین فقیری در تلاطم انفجار غنیترین ذخایر نفتجهان. در همان زمان زنی در بیمارستانی واقع در استان باریناس ونزوئلا درد میکشید. کودکی بهدنیا آمد. «هوگو رافائل چاوز فریاس» اینگونه پا بر زمین گذارد. شاید حماسهای زینگونه «فیدل کاسترو رز» را بر آن میدارد که او را پسر خود بنامد.
حادثه زیاد دیر اتفاق نیفتاد. یاد گرفتن قانون بازی دشوار نبود چرا که در این بازی فقط یک قانون وجود دارد؛ من «باراک حسین اوباما» نماینده خدا روی زمین، اکنون با اسباببازی جدید «دموکراسی» و «حقوق بشر» بر شما حکم خواهم راند.
حادثه زیاد دیر اتفاق نیفتاد؛ از همان آغاز در این بازی شرکت نکرد. لوازم ساخت «وستینگهاوس» و «مواجب بگیری» در «کمپانی میوه» جذابیتی نداشت.
کوبه طبل «نرودا» از بلندای «ماچو پیچو» نامها و حماسههای دیگری را فریاد میزد: نام مردانی که آیین شجاعت میدانستند: «سیمون بولیوار»، «خوزه مارتی»، «چه گوارا»، «فیدل کاسترو».
هنوز مرگ به همه ذرات وجودش رخنه نکرده است که «سیآیا» مصدر جدیدی برای خود انتخاب میکند. نه، باور نمیکنم تصادفی در کار باشد. دشمن برای جنگی جدید آرایه میبندد. مرگ قهرمان کافی نیست، باید از تاریخ پاک شود. به یاد آر که پیش از این دستهای «چه گوارا» را بریدند. در زمینی متروک و گمشده جنازهاش را پنهان کردند. وه که شرمم میآید. از بس از حقوق زنان کشورهای مستعمره خود دفاع کردهاند، یادشان رفته که خودشان مرد هستند.
بازی به پایان رسیده است: «خاطرم در آتش است»
ساعت 5 عصر روز 26 مارس 2013، در پیشگاه جنازه تو با قلبی سوخته نام همه مکانهای مقدس را، «اورشلیم»، «غزه»، «حلب»، «لبنان»، «ویتنام»، «لاهیگوئرا»، به یاد میآورم و به همراه همه قهرمانان تاریخ، «اسپارتاکوس»، «کاسترو»، «چه گوارا» به تو سلام نظامی میدهم.
«فدریکو گارسیا لورکا» بر سر سنگی نشسته است و با چشمانی غمبار و صدایی حزیـن چنین آغاز میکند: در ساعت 5 عصر، درست ساعت 5 عصر بود، پسری پارچه سفید را آورد، رانی با شاخی مصیبت بار... خاطرم در آتش است...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.