|

یک یادداشت و یک شعر از «غلامحسن اولاد»

بگذار تا که سبز بسوزد

همکاری من با نشریات کشوری از سال 49 آغاز شد. نخستین مقاله‌ام در روزنامه اطلاعات ، نخستین غزلم در مجله اطلاعات جوانان و اولین شعر نو «نیمایی» ‌ام در روزنامه پیغام امروز چاپ شدند و پس از آن من با بیشتر مجله‌های فرهنگی کشور مانند: روشن‌فکر، رودکی، فردوسی، سپید و سیاه و... همکاری داشته‌ام. از سال‌54 تا آغاز انقلاب به طور متناوب نویسنده سه برنامه به نام‌های اول نقد شعر و قصه آدینه شب‌ها، دوم یادداشت‌های یک روستایی (طنز) و آخر هم در میزگرد ارواح (مقالات اجتماعی و سیاسی) در رادیو شیراز بودم...
چهارشنبه‌‌سوری
همچون درختِ پیر دلم با تبر خوش است
تا ریشه‌ام به آب رسد مختصر خوش است
بادی نمی‌وزد که مرا برکند زجای
پای گریز نیز ندارم، سَفر خوش است
از بس که سنگ خورده‌ام از دستِ کودکان
حتی صدای سنگ به گوشم دگر خوش است
هرکس رسید تکیه به من داد و خواب رفت
در چشم‌هام خوابِ خوش رهگذر خوش است
گاهی نسیم بر سرِ من دست می‌کشد
بر برگ‌های خشکِ من این دستِ‌ تر خوش است
با ریشه‌های خشکِ من آتش چه می‌کند
این روزها که شعله کشیدن زسر خوش است؟!
دل را که دُود می‌شود از آبروی خویش
یک لحظه در میانه‌ی آتش بِبر... خوش است
گفتی که «چهارشنبه»... ز روی تو می‌پَرم
«سوری» دگر برای من است این، بپَر خوش است
سُرخی من برای تو، زردِ تو آن من
سودِ زیان عشق، مرا بیشتر خوش است
بگذار تا که سبز بسوزد دلت چو من
این سوختن به چشم تو نم‌نم اگر خوش است

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.