محمد محمدیه (محمدی) صدابردار قدیمی سینما درگذشت
حسین تفنگدار
نخستینبار چون زاویهنشینی خلوتگزیده یافتمش. گوشهای نشسته و سر در کار خویش داشت. سلام کردم، با صدای گرم و گیرایش پاسخم گفت. کلامش دلنشین بود. واژهها را با آهنگی خاص بیان میکرد. «صدا» را خوب میشناخت. اهمیت آوا را میدانست. سالها به «صدا»ها جان بخشیده بود. عاشق بود، گوشهنشین بود، هنرمند بود. باور نمیکنم، نه، نمیخواهم باور کنم که تن گرمش اینک در خاک سرد آرمیده است. ای خاک،ای نشان پیدایش آدم و عصیان حوا، ای چون درون آدمی پیچیده در هزارلایهای هزارتوی، که هزار رمز در خویش مستور و پنهان کردهای،ای خاک سرد و خشک گورستان، پیکر «محمدی» را گرم در آغوش بگیر. هشدار، اینک میزبان مردی شدهای که مِهر در نگاهش بود و دل در سینهاش میتپید. بر من خرده مگیر، «محمدی» جان، بر من خرده مگیر، میدانم که طعم مرگ را هر زندهای خواهد چشید. بر من خرده مگیر که نمیدانم اینک تو آسودهای و آرام گرفتهای و این جهان و هیاهوی دیوانهاش را گذاشته و گذشتهای. بر من خرده مگیر که مرگ تو را باور نکردهام. نه، تو نمردهای، تو تنها گذاشته و گذشتهای، تو فقط به خلوتی دیگر رفتهای. مگر نهاینکه تمام این سالها زاویه را بر مرکز پرگار
بودن برتر دیدی. مگر نهاینکه گمنامی اندوهگین و شهرت شادت نمیکرد. تو فقط عاشق بودی، عاشق «صدا»ها. و مگر تاکنون شنیدهای که عاشقی مرده باشد؟ مگر یار غار و همنشین خلوت و تنهاییات، «روبیک منصوری» مُرد که تو مرده باشی؟ بگذار شهرتپرستان و دیوانگان نان و نام، تو را ندیده باشند. بگذار سینهچاکان کذاب این پرده نقرهای جادویی تو را نشناخته باشند. بگذار همراهان دیروز و همجالرعاع امروز فراموشت کرده باشند. بگذار پستی دنیای دونشان بر استون جان بیمایهشان سایه انداخته باشد. چه باک، تو در بانگ مردانه «قیصر» و آواز دلنشین «سلطان قلبها» زندهای. تو فریاد «گدایان تهران» را به گوش مردم رساندهای. تو ضرباهنگ تپشهای قلب «رقاصه» را شنیدهای. نه، از من نخواه مرگ تو را باور کنم که تو «فرار از تله»این جهان را آموخته و به خلوتی دیگر رفتهای. «محمدی» عزیز، نام تو بر پیشانی کوشک هنر ایران چون زر ناب میدرخشد. یقین داشته باش تا آنگاه که پرده سیمگون سحر، جادویش با «صدا» همراه باشد و چون اسطرلاب گره از رازهای عشق بگشاید، تو زنده خواهی بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.