آینه
جوان
یادداشت: «شخصیسازی تریبون قدرت»؛ محمد احمدی
در مراسم استقبال از نوروز امسال مجددا رییسجمهوری به مداحی از جناب آقای مشایی پرداخت. این در حالی است که در حکم انتصاب وی به عنوان دبیرخانه جنبش عدم تعهد نیز 17 صفت عالی را برای وی برشمرد... البته باید خدا را شکر کرد که این نشان به مناسبت نوروز عطا شد. بسیاری از متدینین نگران بودند که خدایی ناکرده این نشان در روز نیمهشعبان یا روز مبعث یا یکی از اعیاد مذهبی عطا شود... این داستان غمانگیز را باید کجا ثبت کرد که نیروهای انقلاب به کسی رای دادند که این انقلاب را بازسازی کند و منتخب آنان همه دغدغهاش تعریف و تمجید از یک نفر شده است؛ تعریف و تمجیدی که تاکنون نه برای مراجع و نه برای رهبری و نه برای هیچکس دیگری انجام نشده و هیچکس هم آن را نمیفهمد.
مردم سالاری
سرمقاله: «جوایز سیاسی، از آرگو تا نشان درجه یک فرهنگ»؛ مهدی مالمیر
بهنظر میرسد اهدای جوایز فرهنگی با اهداف سیاسی و غیر فرهنگی تنها مختص به جبهه استکبار نیست و گویا در دولتی که با شعار مبارزه با امپریالیسم و برپایی عدالت در میان تمامی انسانها پا به عرصه وجود گذاشته است نیز ابزار کارآمدی به شمار میآید! گواه این مدعا هم اهدای نشان درجه یک! فرهنگ به فردی است که بیشتر در میدان سیاسی آن هم به لطف اظهارنظرهای خاص و ارتباط غریبش با شخص رییس دولت، مطرح بوده است و در عرصه فرهنگ و هنر این مرز و بوم در مقام مقایسه با بسیاری از فرهیختگان و زحمتکشان عرصه فرهنگ از کارنامهای سخت تهی و بیاهمیت برخوردار است. شاید بتوان جملگی فعالیتهای فرهنگی مهندس مشایی را در شرکت در برخی همایشهای فرهنگی، سخنرانیهای شعارگونه و دم زدن از ایران باستان و ابراز علاقه به برخی از هنرمندان خلاصه و فشرده کرد... دولت قصد دارد تمامی ابزارهای موجود (تاکید از ماست!) را برای پیروزی در انتخابات ریاستجمهوری به کار بندد حتی اگر این ابزار اهدای بالاترین نشان فرهنگی کشوری کهن با فرهنگی چند هزار ساله به شخصیتی سیاسی و غیرفرهنگی باشد.
ایران
یادداشت: «وای چه فاجعهای!»؛ خسرو معتضد
فرض میکنیم مادر چاوز دست روی دست رییسجمهوری ایران گذاشته است؛ آن زن سالخورده 85ساله ونزوئلایی از کجا میدانسته این کار یعنی دست گذاشتن یک پیرزن روی دست یک رییسجمهوری تقریبا مسن خلاف عرف و عادت است؟ نکته دیگر اینکه، احمدینژاد چه میکرد؟ اگر سراسیمه دست پس میکشید آن زن فرزند از دست داده چه میاندیشید؟ خبرنگاران و عکاسان و فیلمبرداران این دست پس کشیدن غیرعرف و نزاکت را روی عکس و فیلم ثبت نکرده و به جهانیان نشان نمیدادند و نمیگفتند بفرمایید این هم نزاکت و ادب یک دیپلمات سرشناس ایرانی؟... حیف دقت آقایان نمایندگان مجلس و هرکس از شخصیتها نیست که صرف این گلهگذاریها و خردهگیریهای بچهگانه شود.
«پارازیتی که حزباللهیها درست کردند»
خبر اول اینکه وحید یامینپور... مجری سابق برنامه دیروز، امروز، فردا... نوشت: «نزدیک به 60 کشور در مراسم تدفین چاوز شرکت کردهاند. حضور احمدینژاد در آن مراسم و واکنش کاملا متمایز مردم و خانواده چاوز نشان از عمق نفوذ ایران اسلامی در آن سوی دنیا و تشکیل یک جبهه بزرگ بینالمللی علیه آمریکاست. احمدینژاد اینجا نماینده اسلام و نماینده جمهوری اسلامی است نه یک شخصیت حزبی، چرا باید اصل این اتفاق بزرگ که بیش از پیش آمریکا و جبهه استکبار را عصبانی میکند تحتالشعاع یک عکس قرار گیرد. عکسی که منتشر شد کاملا آگاهانه و به موقع بود. یک پارازیت که اصل ماجرا را به حاشیه میراند و جالب است که ماموریت این پارازیت برعهده جریان حزبالله گذاشته شد. این همان جنگ روانی و رسانهای است که بچه حزباللهیها دنبالش میگردند اما فهمیدنش کمی پیچیده است.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.