اکبرآقا «آکتور تیاتر»
فرزانه ابراهیمزاده
دو با جناق که از خوش حادثه، روابط خوبی با هم داشتند سر یک میهمانی سرزده و یک بساط دمپختک روی دنده کلکل میافتند و این چشم و همچشمی تا جایی پیش میرود که دست آخر سر یک بوقلمون مرده و بساط شام را روی دست اکبر آقا میگذارد…
برای نسلی که در دهه 60کودک و نوجوان بودند تصویر قیافه مستاصل اکبرآقا با آن کله بوقلمون تصویری آشنا بود. تلهتئاتری که حدود سال۶۶ به کارگردانی و روایت داریوش مودبیان پخش شد. نقش اکبر آقا را کسی جز اکبر عبدی بازی نمیکرد. بازیگری که دیگر یکی از پسر بچه شیطان محله بروبیا نبود که مدرسهاش دیر شده بود، تصویرش با آن صحنه به یادماندنی آواز خواندن در آن آپارتمان پر از دردسر که باعث شد همه ساختمان بر سر ساکنانش بریزد در خاطرهها ثبت شده بود، اما قبل از این تلهتئاتر کمتر کسی میدانست که نام اکبر عبدی پیش از آنکه در قاب تصویر جای گیرد روی صحنه ثبت شده بود. عبدی که تئاتر را از کانون و مدرسه صداوسیما آغاز کرده بود با همان جمع کوچک تئاتری به محمود ابراهیمزاده و تلهتئاتر «سنجابها» معرفی شد، اما این تلهتئاترهای بههم پیوسته محله بروبیا بود که نام اکبر عبدی را در ذهنها ثبت کرد. یکی از آن چهار، پنج پسر بچه شیطانی که زبانش هم میگرفت و با کمی خجالت میگفت: « آقا اجازه… این حمید اینا، مارو اذیت کردند.»
درباره حضور اکبر عبدی در سینما و تلویزیون حرفهای زیادی گفته شده است، اما کمتر کسی درباره بازیهایش در تئاتر گفته است. شاید به این دلیل که بخشی از اجراهای او در تئاتر مربوط به سالهایی بوده است که در تلویزیون شناخته نشده بود، اما او در سال ۱۳۸۰ با دیوان تاترال محمود استاد محمد به تالار چهارسوی تئاترشهر آمد. این حضور که در اوج حضور او در سینما بود در آن سالها سروصدای زیادی کرد. دیوان تاترال یک نمایش تقریبا سنتی بود که به صورت موزیکال بود و بر بستری از ترانه و افسانه و متل حرکت میکرد. بازی عبدی در کنار آزیتا لاچینی، لیلی رشیدی، سیامک انصاری و فرزین صابونی در دیوان تاترال به یادماندنی بود، اما همین تئاتر بود که چندسالی عبدی را از ایران دور کرد. او که در روزهای اوج بازیگریاش و بعد از بازی در فیلمهایی چون دلشدگان، مادر، هنرپیشه و ناصرالدینشاه آکتور سینما به یکباره به کانادا مهاجرت کرد و در آنجا نمایش «سوپربقال ایرونی» را به روی صحنه برد. این نمایش داستان خانوادهای بود که مهاجرت کرده بودند. عبدی در سوپر بقال ایرونی، هشت تیپ را بازی میکرد که چهار تیپش را به صورت زنده روی صحنه اجرا میکرد و چهار نقش
آن را به صورت تلویزیونی نشان میداد.
بازگشت عبدی به ایران با خبر اجرای تئاترش همراه شد. او در همان زمان بازگشت در مراسمی که به یادبود سعدی افشار برگزار شد در خانه هنرمندان اعلام کرد که به زودی نمایشی را به صحنه خواهد برد؛ نمایشی که در سال۸۵ در تالار سنگلج به صحنه رفت و موردتوجه علاقهمندان به عبدی قرار گرفت. داستان این نمایش که نوشته عظیم موسوی بود روایتی خودنوشته از هنرمندان تئاتر بود که در قالب تئاتر سنتی تختهحوضی تنظیم شده بود.
عبدی بعد از این نمایش، بارها اعلام کرد که قصد دارد نمایش دیگری به صحنه ببرد اما بازی در فیلمهای مختلف، مهمترین مانع او در این راه شد تا سال گذشته که در تئاتر پنجره فولاد به کارگردانی سیدجواد هاشمی در فرهنگسرای خاوران به صحنه رفت؛ نمایشی که خود عبدی میگفت به دلیل ارادتش به امام رضا(ع) بازی کرده است. این نمایش، آخرین حضور عبدی بر صحنه نیست. قرار بود او در نمایشی به کارگردانی داوود میرباقری نوروز۹۲ به صحنه برود؛ نمایشی که به دلایلی فعلا به تعویق افتاده است، اما او قول داده تا بقال ایرونی را در یکی از سالنهای خصوصی به صحنه ببرد؛ اتفاقی که اگر بیفتد هم حضور تازهای از مرد هزارچهره بازیگری است و هم اتفاق خوبی در تئاتر آیینی سنتی ایران.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.